Sofa(Ed Sheeran Fanfiction)

S~5~

"Tanrı aşkına yemeğe kot pantolonla mı gideceksin"Jamie kahve bardağını çalışma masasının üstüne koyup dolaba yaklaştı.

"Bana sorarsan bugün dışarı çıkmanız pek uygun değil."

"Neden?"

Jamie kafasını dolaptan çıkartıp bana baktı.

"Bugün aile günü.Büyük olasılıkla annen gelecektir."

Bunu tamamen unutmuştum.Annem bugünü neredeyse 2 hafta önce planlamıştı.

"Edward'a nasıl ulaşacağım Jamie?"

Jamie bilmiyorum der gibi omuzlarını hareket ettirdi.

"Belki Roby bize yardım edebilir."

Roby Jamie'nin erkek arkadaşıydı.Edward'ın arkadaşı olup olmadığını bilmiyordum ama ona ulaşması mümkündü.Hızla bir not kağıdına her şeyin açıklamasını yazdım.Ve Jamie'e uzattım.Jamie odadan çıktığında odada bir aşağı bir yukarı yürümeye başlamıştım.Jamie odaya girdiğinde bana bir kağıt uzattı.

"Sanırsam o da sana bir not yazdı."

Kağıdı hızla açtım.

"Anna,bugün aile günü olduğunu unutmuşum.Üzgünüm.Bu gece dışarı çıkamayacağım.-Edward"

Kağıdı katlayıp kot pantolonumun cebine koydum.Onun da memnun olduğunu bir karar almamız iyi olmuştu.Ama ben bu gece onunla dışarı çıkamadığım için hayal kırıklığına uğramıştım.

-

"Tatlım bir şeye moralin mi bozuldu? "

"Hayır anne.Sadece..açım o kadar"

Yalan söylemekten nefret ediyordum.Ama onu da kırmak istemiyordum.Garson tabaklarımızı önümüze koyduğunda mekanı dolduran tanıdık sesle kafamı sahneye çevirdim.İşte oradaydı.Işıklar saçlarını yine mükemmel şekilde aydınlatmıştı.

"Loving can hurt, loving can hurt sometimes

But it's the only thing that I know

When it gets hard, you know it can get hard sometimes

It's the only thing that makes us feel alive.."

"Tatlım sesini beğendiğini anlayabiliyorum ama yemeğin soğuyor"

"We keep this love in a photograph

We made these memories for ourselves

Where our eyes are never closing

Our hearts were never broken

And time's forever frozen, still"

Bizim olduğumuz tarafa baktığında göz göze gelmiştik.İnsanlar onun şarkıyı kesip nereye baktığını görmek için bize doğru dönmeye başladığında Edward tekrar şarkıyı söylemeye başladı.

"So you can keep me

Inside the pocket of your ripped jeans

Holding me close until our eyes meet

You won't ever be alone, wait for me to come home"

Tüm kelimeleri gözümün içine bakarak söylüyordu ve tüylerim diken diken olmuştu.

Bakışmamızı bölen annem oldu.

"İnanmıyorum bu Imogen'ın oğlu Eddy değil mi?"

Hızla ona döndüm.

"Anne sen Edward'ı tanıyor musun?"

Annem bakışlarını Edward'dan ayırıp bana döndü.

"Bu turuncu saçları hatırlamak zor olmadı.Neden onu masamıza davet etmiyorsun?"