Στάθης
Παρκάρω τη μηχανή στην αυλή, βγάζω το κράνος μου κι η ματιά μου πέφτει στο παράθυρο του σαλονιού όπου το φως είναι ανοιχτό... ξεφυσάω ενώ ξεκαβαλάω τη μηχανή. Πάλι προβλέπεται γκρίνια από τον πατέρα μου, ποιος τον ακούει τον γέρο τώρα και τις υστερίες του... δε μπορεί απλά να καταλάβει πως είμαι ολόκληρος άντρας και μπορώ να γυρίζω σπίτι ότι ώρα μου κάνει κέφι; Τι; Πρέπει να βγαίνω έξω και κοιτώ το ρολόι γιατί θα με κάνει ντα ο μπαμπάς μου; Ας γελάσω...
Μπαίνω μέσα στο σπίτι και τον βρίσκω καθισμένο στην πολυθρόνα ενώ η μάνα μου την ίδια ώρα εμφανίζεται από την κουζίνα κρατώντας ένα γυάλινο ποτήρι με κρυστάλλινο υγρό... μόλις με δει σταματάει και με κοιτάζει με παράπονο. Όση αδυναμία κι αν μου έχει... το κήρυγμα κι από αυτή δεν το γλυτώνω!
«Γύρισες αγόρι μου; Που ήσουν; Ανησυχήσαμε με τον πατέρα σου...» λέει με παράπονο ενώ με κοιτάζει στα μάτια.
«Σας είπα θα βγω ρε μάνα, τι ανησυχήσατε μου λες;» σχολιάζω και ο πατέρας μου αντιλαμβάνεται πως γύρισα και μας πλησιάζει.
«Α μπα; Τον βρήκες τον δρόμο;» με ειρωνεύεται και γελάω.
«Ως συνήθως ναι... τον βρήκα!»
«Τι ώρα είναι αυτή; Δεν έχεις μάθημα αύριο στη σχολή; Μη μου πεις... σιγά μη πας, αυτά είναι για τους φλώρους κι εσύ απλά πηγαίνεις στην εξεταστική να δώσεις κάνα μάθημα μπας και περάσεις!» με εκνευρίζει όταν αρχίζει το κήρυγμα και γίνεται ξερόλας!
«Ναι αυτό θα κάνω... σε χαλάει;» του λέω και τον θυμώνω...
«Ναι με χαλάει γιατί συμπεριφέρεσαι σαν αλήτης! Έτσι σε μεγαλώσαμε με τη μάνα σου; Να τριγυρνάς και να αδιαφορείς για το μέλλον σου, για τη ζωή σου... για την οικογένεια σου που νοιάζεται για σένα και θέλει το καλό σου; Εγώ στην ηλικία σου...» γελάω.
«Εσύ στην ηλικία μου τα ίδια έκανες... νομίζεις δεν έχω ακούσει τη γιαγιά να τα λέει στον παππού; Όταν βρήκες τη μάνα μου σοβάρεψες... ε και μέχρι τα τριάντα μου έχω μια δεκαετία μπροστά μου για να στρώσω!» τον εξοργίζω με τα λόγια μου και κοκκινίζει... η μάνα μου όμως μπαίνει στη μέση για να ηρεμήσει τα πνεύματα.. πάντα είναι ο διαιτητής στους καβγάδες μου με τον πατέρα...
«Πήγαινε να ξαπλώσεις Στάθη! Είστε και οι δύο εκνευρισμένοι και δε θα βγάλει πουθενά η συζήτηση... απλά θα καταλήξετε να ξανά τσακωθείτε άσχημα!!!» λέει και με πλησιάζει... για να μου χαϊδέψει το μάγουλο.
«Εσύ τον καλόμαθες και τώρα κάνει ότι του γουστάρει... μωρέ θα σε στρώσω εγώ!» μονολογεί μόνος του και απλά αδιαφορώ «Θα ήθελα να ήξερα δε ζηλεύεις έστω και λίγο τον Νικήτα και το πόσο υπεύθυνος είναι;» ο Νικήτας... πάντα πρέπει να παίρνω παράδειγμα εκείνον!
Από τους πρώτους μπήκε στο οικονομικό πανεπιστήμιο, πάντα άριστος σε όλα, με αγάπη για τα αθλήματα, υπάκουος στους παππούδες, στον πατέρα μου και μεγάλη λατρεία για τη μάνα μου... και στην τελική ποιος είναι αυτός ο Νικήτας; Ένα παιδί που η πρώην του πατέρα μου του το φόρτωσε σαν δικό του κι έμεινε στην οικογένεια μετά...
Εγώ λοιπόν δεν τον γουστάρω αυτόν...
Κι ας προσπαθεί εκείνος να με προσεγγίσει και να μου το παίξει καλός μεγάλος αδερφός!
«Ναι ο Νικήτας... πως το ξέχασα;» ειρωνεύομαι και προχωράω προς τις σκάλες για να ανέβω στο δωμάτιο μου.
«Ναι ο Νικήτας!» ξανά λέει ο πατέρας μου «Αύριο στις εφτά να έχεις ξυπνήσει, θα έρθεις μαζί μου στην εταιρεία...» τον ακούω να μου λέει και στριφογυρίζω τα μάτια μου.
Έλεος!
Δεν τον μπορώ...
«Αλέξη... ηρέμησε! Μην συγχύζεσαι...» του λέει η μάνα μου και την ακούω.
«Μα είναι πράγματα αυτά; Πότε θα σοβαρευτεί;»
«Είναι νέος ακόμη... έχει τα μυαλά πάνω από το κεφάλι του, θα μεγαλώσει και θα στρώσει!»
«Είναι σχεδόν είκοσι χρονών παλικάρι... ο Νικήτας...»
«Μη του αναφέρεις συνέχεια ως παράδειγμα τον Νικήτα... τον στεναχωρείς και τον απομακρύνεις ολοένα και περισσότερο από σένα και τον Νικήτα μαζί ο οποίος κάνει πολλά για να τον πλησιάσει και να φτιάξουν οι σχέσεις τους, απλά ο Στάθης.. από μικρός θυμάται αυτό το μέτρο σύγκρισης που υπήρχε από όταν ήταν μικρός και έχει πεισμώσει και θυμώσει... που για όλα πρέπει να είναι σαν τον Νικήτα!» δεν στέκομαι να ακούσω άλλα.
Μπαίνω στο δωμάτιο μου κι αφού βγάλω τα παπούτσια ξαπλώνω με τα ρούχα στο κρεβάτι.
Κοιτάζω την οθόνη του κινητού μου...
Βρίσκω τον αριθμό της και πατάω το κουμπί για να την καλέσω...
«Τι θα γίνει αδερφούλη; Πάλι στον ύπνο σου με έβλεπες;»
«Πότε θα έρθεις σπίτι Αγγελικούλα;»
(Πολλά φιλιά!)
