MAYBE THIS TIME

Kabanata ¹⁴

💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗

Maybe this time.
💗💗💗🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

Hawak ni Camille ang dibdib sa matinding kaba habang nakadikit ang kanyang tainga sa dingding ng kabilang silid. Sa pagkakaalam kanina pa siya nakakarinig ng mga yabag at sa hinuha niya ay galing sa kabilang kwarto.

She looked at her wrist watch; five minutes after midnight. Alas ocho pa lang ay pumasok na siya ng silid. Ilang oras na siyang nakahiga sa kama, ngunit sumakit na lamang ang mga mata niya sa kapipikit kaya hindi na niya pinipilit ang sarili na matulog. Nanatili siyang nakahiga at nakikiramdam sa paligid nang makarinig siya ng mga yabag.

Pinilit niyang bale-walain iyon ngunit hindi tumigil. Hanggang sa sinundan niya ang tunog at naghinuhang nagmula iyon sa kabilang kwarto.

Malakas ang kabog ng kanyang dibdib sa kaba at takot.

"God! Ito ba yung sinasabi ni Evelyn?

Muntik na siyang napahiyaw nang marinig ang tunog na gawa ng hangin sa labas ng bintana. Biglang napatingin siya sa may bandang bintana, pakiramdam niya ay tumigil sa pagtibok ang kanyang puso nang makakita ng puting bagay. Naninigas siya habang nanlalaki ang mga matang nakatitig lamang sa nakita. Gusto niyang kumaripas my takbo dahil sa takot, subalit namanhid ang kanyang mga paa at hindi niya maigalaw ang mga iyon. Para siyang natuklaw ng ahas habang nakatitig lamang sa puting bagay na nilalaru-laro pa ng hangin. Nang sa wakas ay naibuka niya ang bibig ay isang matinis na sigaw ang lumabas doon. Ilang beses siyang napakurap. At nang mabawi ang hinahon muntik na siyang napamura.

Nakatitig siya sa puting kurtina na inakala niyang multo kanina. Hinayaan niyang nakabukas ang bintana at hindi pinaandar ang aircon dahil malamig naman ang puting kurtina. Na pinalitan kanina ni Evelyn.

"Ay naku! Puti pala ang kulay ng kurtina. 😅 Hindi ko napansin na pinalitan na pala nila. Urggggh! -tawang tawa siya sa sarili.

Saka pa lamang siya nakahinga ng maluwag. Subalit nararamdaman pa rin niya ang panginginig ng mga tuhod sa matinding takot  the thought that what she saw was only a white curtain did not give her comfort. Dahil gabi lamang ay mga kaluskos at tunog na tila may gumagamit ng nailcuter ang narinig niya.
Muntik na naman siyang mapasigaw nang marinig ang mga katok sa pinto. Kaagad na tumakbo siya sa kama at nakatalukbong ng kumot. Pigil ang hininga niya nang marinig ang ingit ng pinto habang dahan-dahan iyong bumukas.

"What is happening in here?"

Kaagad na inalis ni Camille ang kumot ng marinig si Stefano. Laking pasalamat niya at dumating ang binata. She was already shaking with fear.

Nagsalubong ang mga kilay ng binata habang nakatitig sa kay Camille. He saw fear in her black eyes.
Stefano wanted to cross the distance between them and comfort her in his arms.

"Narinig kitang sumigaw, ano ang nangyayari dito?".

"I heard footsteps 'tapos. Ay...tapos. ayy...." Nanginginig ang kanyang boses at hindi niya matapus-tapos ang sasabihin. Paanu ba niya sasabhin dito na napagkamalan niyang multo ang kurtina? Pagtatawanan lamang siya ng lalaki.

"You mean minumulto ka sa loob ng kwartong ito?"

"Well?"

"What?

"Hindi kita pipilitin kung ayaw mong maniwala, ngunit hindi ako nagahabi ng kwento. Kakarinig ko lng ng mga yabag sa kabilang kwarto.

"Ayan ka nanaman.. "

"Bakit? Eh sa narinig ko eh. Saka it was already past twelve, normal matatakot ako.  Then.. I screamed when i thought  I saw a ghost."
Tumigil siya sa pagsasalita at hinamig ang sarili. "Stef are you sure hindi haunted ang bahay na ito?"

She saw him shot her a cold stare.
"Will you stop that? Hindi haunted ang bahay ko." Tila nahahapong sumandal ito sa likod ng dahon ng pinto. " I will never buy that alibi, Camille. Try using something else." He said.

Nanlumo siya sa narinig. Dala ng frustration ay naihilamos niya ang mga kamay sa mukha. How could he be so insensitive? She wanted to cry. Wala siyang kakampi.

Napatuwid ng tayo ang binata nang masilayan ang mukha ni Camille. Kanina pa niya gustong lapitan ang dalga, but he needed to nail himself on the door and stay away from her. She looked so vulnerable yet alluringly tempting. The thin fabric of her night gown hugged her figure like water. Mababa ang neckline ng negligee that he could almost see her cleavage and the smooth skin on her chest seemed to torture his spirit.
Lumapit siya sa dalaga. He closed his eyes at pinilit na hawakan ang hinahon. He did not scare her further.

"Sa akin lamg ba nangyari ang incedenteng ito?" Bahaw na tanong ng babae pagkatapos nv mahabang katahimikan.

"yes." He answered defiantly. "Dalawang taon nang nakatayo ang bahay na ito at ngayon lng nangyaring may nagparamdam isaan lang sa mga makatira dito. This is indeed strange

Ibig sabihin siya lang ang minumulto? Aside from Evelyn of course! She groaned dismay. Muling bumalatay sa mukha niya ang takot.

Aalis na sana si Stefano ng...

"Please don't go." Pigil ng dalaga.

"I need to go Camille." Maranas na buntong hininga ng binata.
"You wont like it pag tumagal pa ako sa loob ng kwartong ito na kasama ka." He whispered. "Baka pagsisihan mo lng kung bakit------"

"No! please don't leave, please..." Tumayo siya at lumapit kay Stef. Sumalikop naman ang mga kamay nito sa kanyang baywang and pulled her hard against his body.
She din not utter a protest. Mas gugustuhin pa niyang makulong na lamang sa mga bisig ng binata kaysa makakita siya ng multo.

"Camille..." He whispered. Yakap siya nito nang Mahigpit.

"Stef.. I'm scared." Tinanggap niya ang mahigpit na yakap nito and buried her face against his bare chest. No man had ever been this close to her nor touched her this way except Stefano. Ito ang unang lalaking minahal niya at ang unang lalaking nanakit sa kanya. At ngayun muli itong nagbabalik. Sasaktan nanamn ba siya ng binata sa pagkakataong ito? She really hoped not. Hindi niya makakayanan ang sakit kapag muli siya nitong sinaktan. Sa loob ng sampung taon Ay hindi niya nagawang kalimutan ang lalaki. And worse, hindi rin nabura ang damdamin niya para rito.

😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍