Gebroken Geloof

VIII

"Hehe, eindelijk weer eens contact met je!" Lachte Demi die naar het scherm van haar laptop keek. "Het heeft je echt veel te lang gekost om een keer wat van je te laten horen! Wanneer kom je naar huis?"

"Over een paar weken, dus rustig maar." Lachte Rianne die het mooi vond hoe ongeduldig was voor haar thuiskomst uit Afrika. "Maar ik kom niet alleen." Aan de andere kant van de wereld begon Rianne met haar haren te spelen.

"Hoe bedoel je je komt niet alleen?" Demi die er geen bal van snapte tuurde naar haar scherm in de hoop dat het Rianne sneller liet praten.

"Ik heb hier iemand ontmoet..." Demi's maag kneep samen. Hier was ze al bang voor. "Ik neem een jongen mee, ik heb hem tijdens mijn vrijwilligerswerk ontmoet. Hij is een Noor en hij is zo knap. Echt zo'n standaard Scandinaviër. Blond haar, blauwe ogen, dat type. En hij is zo lief Deems, echt niet normaal. Je gaat hem vast super aardig vinden." Demi dwong haarzelf te glimlachen.

"Super leuk Ricky!"

"Hij komt eerst met mij mee naar Nederland voor een paar weken en dan ga ik mee naar Noorwegen om zijn familie te leren kennen. Wie weet blijf ik daar nog wat langer, maar ik moet gaan. Hij neemt me mee op date." In het hele gesprek had het alleen over die jongen gegaan en in totaal waren ze twee minuten aan het praten geweest.

"Oh, is goed. Veel plezier!" En Rianne hing alweer op. Een traan liep over Demi's wangen. Ze was hier al bang voor. Ze was Rianne aan het verliezen aan een buitenlandse jongen. Ze was altijd al aangetrokken door buitenlandse culturen en vloog ook elke zomer weer ergens anders heen. Demi was zelf ook een paar keer mee geweest. Zo waren ze naar Griekenland geweest en naar Zuid-Frankrijk waar ze een week hadden verbleven om door te gaan naar Monaco.

Aan haar muur hingen nog steeds foto's als aandenken aan die vakanties. Ze keek ernaar, een weemoedig gevoel kroop over Demi heen. Ze miste die tijden. De trap kraakte en Daniek kwam de kamer in.

"Oh, jij bent ook al in zo'n goede bui." Ze had zelf ook rode ogen. "Ik kwam eigenlijk voor een portie goed advies, maar samen huilen is ook prima." Demi lachte naar haar zusje en legde haar laptop op haar nachtkastje naast haar zodat Daniek ook op het bed kon gaan liggen.

"Ricky heeft een jongen gevonden."

"Ohoh... Toch niet een Afrikaan hè?" Demi begon te lachen. "Dan zit ze voorgoed daar vast."

"Niets tegen Afrikanen, maar gelukkig niet. Het is een Noor, dus dat valt nog mee." Daniek knikte.

"Ik heb Jonathan gebeld..." Gelijk zat Demi rechtop en keek Daniek aan. "Hij zei dat hij nog niet van mening veranderd was... Ik wil hem zo graag weer terug als vriend, maar alleen als vriend. Ik voel echt niets meer dan dat." Met een zucht sloeg Demi haar armen om haar jongere zusje. Hoe graag zou ze willen dat ze iets kon doen aan de situatie, hoe graag zou ze wel niet die jongen eens flink door elkaar schudden om hem in te laten zien dat hij een diamant liet gaan.

"Wat gaan we doen zodat we uit deze sleur komen?"

"Weg hier." Was wat gelijk wat Daniek zei. "Ik wil hier even weg."

"Waar wil je heen dan?" Daniek pakte Demi's telefoon en zocht wat op in maps.

"Hier." Ze had het adres van familie Lammers opgezocht. "Of nou ja, om daar mensen op te pikken om dan ergens de stad in te gaan." Demi grinnikte.

"Nou, ik zal een appje gooien in de groepsapp, als ze het goed vinden stappen we gelijk in de auto."

"Groepsapp?" Vroeg Daniek met een grijns. "Je zit in hun gezinsgroepsapp?" Demi verstopte haar gezicht in een kussen en kreunde luid.

"Nee, een groepsapp met zusters Lammers. That's all." Daniek knikte iets teleurgesteld. Iedereen wilde dat die twee bij elkaar zouden komen, wist dat ze voor elkaar bestemd waren, behalve de twee zelf. Ze waren zo dom het niet te merken.

"Kom op Deem, je hebt toch wel in de gaten dat die jongen verzot op je is? Hij ziet je het liefst de hele dag elke dag en dan ook nog eens het liefst zonder dat anderen jullie storen." Demi rolde haar ogen.

"We hebben dit gesprek al tig keren gehad Niek. Hij is gewoon een vriend."

"Als het aan Sam lag niet. Hij zat na de wedstrijd tegen Ajax aan je vastgeplakt. Die was niet meer van je af te slaan. Hij was zelfs jaloers dat jij en die Mitchell zo goed op kunnen schieten." Demi fronste.

"Hoe weet jij dit allemaal? Heb je camera's hangen ofzo?!"

"Loes appte het me. Joh, we hebben al zo lang contact." Demi begon er nog minder van te snappen. Waren ze nu gewoon aan het samenzweren om haar en Sam bij elkaar te krijgen? "Oh ja, als je nu toch weet dat we appen, ik heb het al gevraagd en ze verwachten ons, maar dan moeten we nu wel in de auto stappen."

"Daniek dit meen je niet. Jij kleine trut." Demi moest ondanks het geniepige wel lachen. "Pak je spullen dan snel maar, want ik heb het mijne in drie seconden en over vijf minuten ga ik weg." Daniek sprong gelijk op en rende naar haar eigen kamer om daar snel haar handtas vandaan te halen en te zorgen dat haar pinpas erin zat.

Demi stond ook op en met haar schooltas, waar haar portemonnee in zat, liep ze de trap af. Ze had zelf niet echt een handtas, maar liep meestal rond met de Eastpack rugzak.

"Mam, wij gaan shoppen. Daniek pakt nog snel haar spullen en dan gaan we. We zijn voor twaalven weer terug." Sara keek op en knikte naar haar oudste dochter.

"Niet vergeten dat we morgen op visite moeten. Je tante is morgen jarig." Demi zuchtte diep. Haar tante was aardig, maar daar hield het al snel op. Het was haar vaders zus, wat je niet zo snel zou zeggen aangezien ze op alle vlakken veel verschilden. "Daarna moeten we ook nog naar mijn zus."

Dat was de tante met wie Demi wel goed op kon schieten. Ze hield ervan om tijd door te brengen en al helemaal als ze met z'n tweeën waren. Ze konden goed praten en ook keken ze altijd formule één samen.

"Ze vroeg gelijk ook of je volgende week Mexico kwam kijken." Demi begon te grijnzen. Een weekendje bij haar tante zou ze nooit nee tegen zeggen.

"Ik app haar later wel." Daniek kwam de kamer in rennen. "Klaar?" Ze knikte en Demi gaf haar moeder een kus op haar wang. "Doei mam."