အေရးေပၚခြဲစိတ္ခန္းရဲ႕အဝင္ဝမွာ
ထိုင္လိုက္ထလိုက္…
လက္နွစ္ဖက္ကိုဆုပ္ခ်ည္ျဖန္႕ခ်ည္လုပ္ကာ
ႏႈတ္ကတဖြဖြဆုေတာင္းလိုက္နွင့္
တစ္ေခါင္းလံုးလည္း
အိုးထိန္းစက္ထဲအလွည့္ခံေနရေသာ
အိုးတစ္လံုးပမာ
ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕အသက္ရွဴသြင္းျခင္း
ထုတ္ျခင္းျဖစ္စဥ္ကိုေတာင္သူမသိရေတာ့ေအာင္
ရင္ဘက္တစ္ခုလံုးမြန္းႀကပ္ကာ
ဆို႕နင့္လို႕ေနသည္။
ျဖည္းျဖည္းခ်င္းအသက္ရွဴႀကည့္ကာ
စိတ္ေအးေအးထားပါေသာ္လည္း
ေသြးေတြနဲ႕Sehunပံုရိပ္ကိုျမင္ေယာင္လာတာနဲ႕
ေပ်ာ့ေခြလဲက်သြားေတာ့မလိုျဖစ္သြားသည့္ကိုယ္ကို
ေပြ႕ထိန္းလာသည့္သန္မာသည့္လက္တစ္ဖက္
''စိတ္ေအးေအးထားပါညီေလး
အထဲကညီေလးသူငယ္ခ်င္းအဆင္ေျပမွာပါ''
ေအးခ်မ္းႀကည္ျမေသာ
အသံဟာလည္းသူ႕ရင္ထဲကအပူကိုမျငိမ္းနိုင္
အားမရွိသည့္ကိုယ္ေႀကာင့္
ျဖည္းျဖည္းခ်င္းသာ
ထိုလက္မ်ားအားဖယ္ရွားနိုင္ရင္း
''ေက်းဇူးပါအကို…''
ႀကည္ႀကည္လင္လင္ျပံဳးျပလာေတာ့
ပါးျပင္နွစ္ဖက္မွာပါးခ်ိဳင့္ေလးနွစ္ခုက
ထင္းခနဲ…
သို႕ေသာ္အခု
အဲ႕ပါးခ်ိဳင္႔ေတြထက္Luhan
အေရးေပၚအခန္းတံခါးဝကိုသာ
ပိုအာရံုေရာက္ေနမိသည္။
''ညီေလးဒူးေခါင္းက…က်စ္
မျဖစ္ေသးပါဘူး
အကိုနဲ႕ေဆးေပးခန္းသြားရေအာင္
ခြဲစိတ္လို႕လည္းျပီးေသးမွာမဟုတ္ဘူး''
အခုမွႀကည့္လိုက္မိေတာ့
ျဖဴစြတ္ေနေသာသူ႕
အသားထက္မွာ
အသားစတခ်ိဳ႕ကနီရဲေအာင္လန္ေနလ်က္
''ကိစၥမရွိဘူး…ဒီအတိုင္းထားလည္းရတယ္''
Sehunကအေရးေပၚအခန္းမွာ
ေသေရးရွင္ေရးျဖစ္ေနတာကို
သူကဘာမွမဟုတ္တဲ႕ဒဏ္ရာေလးေႀကာင့္
အေရးတယူေဆးေတြဘာေတြလိမ္းေနခ်င္စိတ္လည္းမရွိ
တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ဆစ္ခနဲနာမိေသာ္လည္း
ဒဏ္ရာေလးတစ္ခုအတြက္
ညည္းညည္းညဴညဴေနရေအာင္
သူကအားႏြဲ႕တဲ႕မိန္းမသားမွမဟုတ္တာ
YOU ARE READING
My Polaris//Completed //
Romanceကမ႓ာေပၚကအရာအားလံုးကို ကိုကိုသိစရာမလိုပါဘူး ကိုကိုကက်ေနာ့္အခ်စ္တစ္ခုတည္းကိုပဲသိေပးရင္ရၿပီ
