Belki de hayata çocukken yenik başlar insan, belki de dünyaya gelmenin hata olduğunu anlar insan. O çocuksu duygularını hatırlamak ister insan. Bazen sever çocuksu bir duygu ile bazen hatıralarla yaşar hayatı. Kimi papatya sever, kimi gülleri bilirim. Sen sevmezsin öyle havaları çiçekleri, ölümünde mezarını papatyalar süslesin isterdin. Bir adım kalmıştı belki her şeye sana kavuşmaya bile bir adım kalmıştı. Şimdi sadece bir gözyaşı ve kuruyan papatyalar geldi senden geriye birde hüzün dolu yalnızlık....
ŞİMDİ OKUDUĞUN
Hikayesi Olan Sensin
PoesíaSıra sende bu çocuğun güzel anılarını anlat üstad ben yoruldum, artık hayat denen satırlardan söz sende ömür senin elinde üstad...
