sea || lukanette

05

Uzun zaman geçmiş saat artık gece yarına gelmek üzereydi. Bu saatlerde o atlı araba tekrar bal kabağına dönüşüyordu. Belki de onların aşkıda bir ayakkabı tekine bağlı olduğu gibi, bir kaç notaya bağlıydı.

Aradaki tek fark ise onlar bu besteyi devam ettirmişlerdi.

Yağmur yavaşlamaya başladıkça ikisi de ayrılmaları gerektiklerini hissetmiş ama ikisi de ilk hamleyi atamamış çünkü ayrılmak istememişlerdi.

İkisinin de hissettiği duygular aslında bedenlerinden ruhlarına taşmış, ruhları ise sarılırken bütünleşmişti.

Sanki birbirleri için varolmuşlardı.

"Luka?"     "Marinette?"

Luka'nın başı eğilmişken, Marinette ise kafasını kaldırmış birbirlerine bakıyorlardı. Suratlarındaki bir miktar şaşkın ifade az önce aynı anda seslenmiş olduklarındandı.

Hafif bir gülüş eşliğinde ayrılırken, aslında ikisininde elleri karşısının vücudundan çekilirken boşluğa düşmüş gibiydi. Oysa aslında ait oldukları yer orasıydı.

İkisi de öylece durmuştu. Marinette ise anlık bir parlama ile biraz ilerilerindeki su birikintisine koşup zıplamış, yağmurdan arta kalan çamur ise onun pantolonuna sığmıştı.

Luka onun bu haline sesli bir şekilde gülerek ilerlemiş, genç kızı sağ kolunun altına almış ve yürümeye devam etmişti. Bir yandan gülüp yürürken, bir yandan kızı kolunun arasında eğip sıkıştırmış saçlarını bozuyordu. Genç kızdan bir isyan yükselirken elini üstündeki kola atmış ve tutmuş ittiriyordu. Çocuğun neşesi artmıştı.

Kafasını sıkmayı bırakmış fakat kolunu çekmemişti genç adam. Kız ise kolu ittirmeyi bırakmış fakat elini çocuğun bileğinden çekmemişti.

Konuşmasalar bile yüzlerinden gülümsemenin gitmediği bir yürüyüşün sonunda ilk durak Marinette'nin eviydi.

Pastanenin kapısına geldiklerinde ikisininde ellerini çekme vakti sonunda gelmişti.

"Hasta olmamaya çalış küçük balık."

—-

sana sarıldığımda kalbin sanki benimle atıyormuş gibi hissediyorum.