အပိုင္း(၂)
............................
ေနေရာင္ဝါ
"ေရမြန္းေနတုန္းလား ၾကင္ယာေတာ္"
"ဟမ္"
ကြၽန္ေတာ္အံ့ျသၿပီးရင္းအံ့ျသေနရသည္။ဘယ္လိုႀကီးေခၚလိုက္တာပါလိမ့္။
"မင္းကဘယ္သူလဲ...ငါကေရာဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ"
"မင္းသားေလးကို႐ို႐ိုေသေသေခၚမွေပါ့"
ကြၽန္ေတာ့္ကိုသူ႔ေနာက္မွလူႀကီးတစ္ေယာက္ကဝင္ေျပာေလသည္။ သူကအသာေလးလက္ကာလိုက္ကာ
"ရပါတယ္ဗ်...သူေျပာတတ္သလိုေျပာပါေစ...ေနာက္မွသင္ေပးရမွာေပါ့"
ကြၽန္ေတာ္သူ႔ကိုနားမလည္ႏိုင္သလိုၾကည့္ေနေတာ့...
"ၾကင္ယာေတာ္ ေရနစ္ေနတာကို ေမာင္ေတာ္က လွမ္းေတြ႔လိုက္လို႔ဆင္းကယ္ထားရတာ။ ၾကင္ယာေတာ္ကိုျမင္ျမင္ခ်င္းႏွစ္သက္တာမို႔ လက္ဆက္ဖို႔ ဘဘေတြနဲ႔တိုင္ပင္ေနၾကတုန္း သတိျပန္ရလာတာပဲ"
"ဟားဟားဟား..."
သူ႔စကားဆံုးေတာ့ကြၽန္ေတာ္အားရပါးရရယ္လိုက္မိသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကေရနစ္တယ္တဲ့ ျဖစ္စရာလား။ကြၽန္ေတာ့္ကိုမ်ားၾကင္ယာေတာ္တဲ့ သူ႔ကိုယ္သူလဲေမာင္ေတာ္လို့ေျပာလိုေျပာ။ ေယာက်ာ္းခ်င္းလက္ဆက္မလို႔တဲ့ အဲေလ...ယူမလို႔ဆိုပါလား။
ဘယ္သူကမွလဲမတားၾကဘူးလားမသိ။
"ဘယ့္ႏွယ္ဒီေလာက္အက်ယ္ႀကီးရယ္ေနရတာလဲ ေမာင္မင္း"
သူ ဘဘဟုေခၚေသာလူႀကီးကေဟာက္ျပန္တာမို႔ကြၽန္ေတာ္ျပန္ၿငိမ္ေနလိုက္သည္။ သူကေတာ့ ဘာမွမေျပာပဲကြၽန္ေတာ့္ကိုျပံဳးျပံဳးႀကီးၾကည့္ေနေလသည္။ ေနႏွင့္ဦးေပါ့ကြာ...ဘယ္သူကၾကင္ယာေတာ္အေခၚခံရမလဲ မင္းကိုျပရေသးတာေပါ့...
"နန္းေတာ္ထဲျပန္ၾကရေအာင္"
"ေကာင္းပါၿပီမင္းသားေလး"
"ထႏိုင္ရဲ႕လားၾကင္ယာေတာ္...ဒီရထားလံုးေပၚတက္ပါ"
တက္ဆိုေတာ့လဲတက္ရတာေပါ့။ ရထားလံုးေပၚထိုင္မိၿပီးေတာ့မွကိုယ့္ကိုကိုယ္ျပန္ၾကည့္မိသည္။ကြၽန္ေတာ့္ကိုယ္ေပၚမွာစြပ္က်ယ္ႏွင့္အိမ္ေနရင္းပုဆိုးက ညကအတိုင္းပဲ႐ွိေနသည္။
