Zawgyi
မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ ငူငူငိုင္ငိုင္ ထိုင္ေနရာရင္းသူေတြးေနမိတာက
သူ႕ရဲ႕ဇြတ္တ႐ြတ္ဆန္မႈေတြေၾကာင့္ သူ႕အနားကသူမထြက္ေျပးသြားမွာေၾကာက္ေနမိသည္
ဟင့္အင္းေဘဘီ ကိုယ့္အနားကိုေရာက္ခဲ့ပီးမွ ကို႔ေဘးကေန ဘယ္ကိုမွထြက္ေျပးခြင့္မေပးႏိုင္ဘူး!
ေျခတစ္လွမ္းေတာင္မွေပါ့
သူမကိုေခ်ာဖို႔မတြက္ အေပၚထပ္သိာ့အျမန္ေျပးတတ္ခဲ့ရင္း
အခန္းတံခါးကိုအရင္ဆုံးေခါက္ၾကည့္ေတာ့ ဘာမွစကားျပန္မလာ
သူစိတ္မ႐ွည္သည့္အဆုံး တံခါးကို ဆြဲဖြင့္လိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့
သူ႕မအခန္းထဲမွာ႐ွိမေန သို႔ေသာ္ေရခ်ိဳးခန္းတံခါးက ခပ္ဟဟ ျဖစ္ေနသည္မလို႔ ၀င္ၾကည့္လိုက္ေတာ့
ေသြးအိုင္ထဲမွာ လဲက်ေနသည့္သူမ
ဟင္ မျဖစ္ရဘူးေနာ္ ေဘဘီ!!
စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔သူမကို ေျပးထူမိေတာ့
သူမဆီက ဘာအသံမွမၾကားရေတာ့
အိပ္ကပ္ထဲက ဖုန္းကိုထုတ္ကာ နံပါတ္တစ္ခုဆီသို႔အျပည္းအလႊားႏွိပ္လိုက္ရင္း
"Hyung က်ေတာ့္အိမ္ကိုအျမန္လာေပးပါ သူ! သူ!"
ခနၾကာေတာ့လယတစ္ေယာက္ေကာက္လာပီး လိုအပ္တဲ့ေဆးမ်ား ေပး
Driftခ်ိတ္ေပးထားလိုက္သည္
"ေဆးရုံမသြားလို႔ျဖစ္ပါ့မလား Hyung!"
"စိတ္ခ်ရပါပီ အခုကေတာ့ ဒီထက္သာနဲနဲေနာက္က်သြားရင္ သူမေသြးထြက္လြန္ပီး စိုးရိမ္စရာေတြျဖစ္လာမွာ
ထိတဲ့ေနရာက ေသြးေၾကာမဟုတ္လို႔လဲေတာ္ေသးတာေပါ့"
ကုတင္ေဘးမွာ ထိုင္ကာသူမလက္ကေလးကိုင္ရင္း
"က်ေတာ္မွားသြားတာ Hyungက်ေတာ္သာဇြတ္တ႐ြတ္မလုပ္ခဲ့ရင္"
"မင္းခ်စ္ျပတတ္ဖို႔လိုမယ္ Jimin TaeHyungေျပာျပလို႔ Hyungသိသင့္သေလာက္သိပီးပီ မင္းလုပ္ပုံႀကီးကမဟုတ္ေသးဘူး
သူလက္ခံလာေအာင္လုပ္သင့္တယ္"
ေတာ္႐ုံလူဆို ပိတ္ေဟာက္လိုက္မွာျဖစ္ေပမယ့္
အခုဟာက သူ႕သူငယ္ခ်င္းရဲ႕အကို
ပီးေတာ့သူလဲ အကိုအရင္းတစ္ေယာက္လိုခ်စ္ခင္ရတာမလို႔
သူဘာမွျပန္မေျပာမိ တစ္ကယ္ဆို Hyungေျပာတာလဲမွားမွမမွားပဲေလ
