homecoming ✔

5: time

İYİ OKUMALAR

Einstein'ın izafiyet teorisine göre; zaman görecelidir. Size çok uzun gelen bir zaman başkalarına çok kısa gelebilir.

Peter bu teorinin doğru olduğuna yemin edebilirdi. Avengers ekibi üst kata çıkana kadar saniyeleri saymıştı. Her attıkları adım ona çok yavaş gelmişti.

Ekip üst kata çıkıp gözden kaybolduğunda Peter hala giriş kapısına bakıyordu. Karen kulaklıktan ona bir şeyler diyordu ama Peter algılamakta zorlanıyordu.

Avengers ekibinin burada olmadığını biliyordu. Biraz önceki insanlar onun ailesi değildi. Onun dünyasındaki Ekip kendi kimlikleri ile dolaşmazlardı.

Karen, Peter'ı kendine getirmek için düşük voltajda bir elektrik akımı ile çocuğu çarptı. Peter kısık sesle bir küfür mırıldandı. Elindeki dosyanın düşmesini umursamadan, elini başına çıkardı.

"Bunu yapmak zorunda mıydın?" Eli ile başına masaj yaparken Karen, "Evet!" diye yanıtladı.

"Ne zamandır bu kadar dürüstsün Karen?" çocuğun sinirle çıkan sesine yapay zekası sakinlikle yanıt verdi. Bazen genç olanı çileden çıkarıyordu.

"Tony beni yaptığından beri Peter."

Peter Karen'a tekrar cevap verecekken, Bay Murdock'un verdiği dosya bir an da gözünün önüne bir el ile girdi.

"Sanırım bunu düşürdünüz?" Peter karşısındaki uzun boylu, kumral saçlı çocuğa baktı. Yutkunup elindeki dosyayı hızla aldı. "T-teşekkür ederim."

Karşısındaki çocuk, Peter'ın bu telaşına bir anlam veremezken, önemli olmadığını söyleyip oradan uzaklaştı. Çocuk oradan uzaklaşırken Peter'ın dikkatini bir şey çekmişti.

Üstündeki ceketin kolunda S.E yazıyordu ve bu kısaltmayı nerde görse tanırdı.

Stark Endüstrileri.

**

Peter kendini daha fazla tehlikeye atmadan kafeden çıkmaya karar verdi. Hesabı ödeyip dışarı çıktığında nereye gideceğinden emin değildi. Bay Murdock ile burada buluşacaklardı ama yukarıda Avengers vardı. Kendine tekrar onun ailesi olmadığını hatırlatıp, Karenla konuşmaya başladı.

"Buraya geldiğimiz ilk günkü parka gitmek istiyorum Karen."

"Bay Murdock?"

"Onu da parka çağıralım burada daha fazla dikkat çekmeyelim." Yapay zeka onu onaylayıp, parka giden yolu Peter'a tarif etti.

Genç olan onun için uzun süren yürüyüşü tamamladı. Buraya en son babasını gördükten sonra gelmişti. Okul saatleri olmasına rağmen birkaç arkadaş grubu ve yaşlı insanlardan dolayı park kalabalıktı.

Peter banklardan birine oturduğunda Karen, "Matt Murdock yoldaymış Peter." Genç olan kafasını sallayıp yapay zekasını onayladı.

Buraya ilk geldiklerinde Karendan her şeyi kaydetmesini istemişti geri döndüğünde Doktor Banner'ın çok işine yarayacağını düşünüyordu belki de bu götürdüğü bilgiler Bay Stark'ın ona kızmasını azaltırdı.

Peter kendisini bu şekilde sakinleştiriyordu. Buraya geldiğinden beri aklı Bay Stark ve Avengerstaydı.

Karen'a Bay Murdock'un nerede kaldığını soracaktı ki parkın çocuklar için yapılan oyun alanından bir çığlık sesi geldi.

Peter'ın tüyleri diken diken olmuştu.

Peter hızla kalkıp o tarafa yöneldiğinde iki tane siyah giyimli yüzü gözükmeyen adamın bir kız çocuğunu kaçırdığını gördü. Küçük kız adamın kucağında debeleniyordu ama kızın girişimleri başarısızdı.