LÂYETEZELZEL

43-

Mert,çok sinirli ve kırgındı.İki gündür Cem çocuğu her yerde Umut'tan kaçırıyordu.Hatta Cem öyle bir manyamıştı ki evde bile perdeleri örtüyordu.

Mert,en sonunda dayanamamış "Bana güvenmediğini bu kadar belli etmesen keşke!"Diye bağırmıştı çocuğa.Cem,altta kalmayarak "Sana değil,Umut'a güvenmiyorum!"Şeklinde bir karşılık vermişti.

"Seni aldatacağımı düşünüyorsun.Var olma nedenim sadece sensin benim lan!Umut'la seni neden aldatayım?Aldatacak olsam geziye gittigimiz gün,sen uyurken başında ağlamak,senden zamanında yaptığım şeyler yüzünden özürler dilemek yerine gider Umut'un koynuna girerdim!Ama bak buradayım,seninleyim,sana güveniyorum,seni seviyorum ama görüyorum ki karşılıklı değil."Mert,dolan gözlerini kendisine suçlu gözlerle bakan Cem'den çekerek,evden çıktı.

.

Mert,Furkan ve Cihan kafedeki masaların birinde oturmuş sessizce duruyorlardı.

"Mert..düşünsene,Cem'in eski sevgilisi var.Senin onunla beraber olduğunu bildiği halde Cem'e 'Ben seni hala seviyorum.Beraber olalım."Diyor ve sende bunu duyuyorsun.Ne yapardın?Hiç 'Yok ne olcak canım?Eski sevgilisi sonuçta.' Deme, adamın ağzını yüzünü dağıtırsın sen."Cihan'ın konuşması sessizliği bozdu.

"Öyle ama...bana güvenmediğini bu kadar belli etmese be abi!Çok üzüldüm.Tamam başlarda komik geliyordu,hoşuma gitmedi değil ama sonralarda çok koymaya başladı."Diyerek sıkkın bir nefes verdi,Mert.

"Bir sevişin,hararetiniz gitsin."Furkan,sigarasının dumanını üflerken mırıldandı.Mert,kendisine ters ters bakınca omuz silkti.

"Siz ikiniz iyi misiniz?"Cihan'ın yüzü morluklar ve yara bandı ile doluyken Furkan'ın şakaklarından gözünün altına doğru inen dikişi vardı."İyiyiz ya!Yüzümüzün ağzına sıçıldı ama en azından dostlarımız yanımızda."İkisinin adına cevapladı Furkan.

Sonra kahkahalarla gülmeye başladılar,ne hale gelmişlerdi böyle!Kendilerini toplamaları gerekiyordu.Eski unvanlarını geri almaları lazımdı!Yoksa insanlar onların başına daha çok bela olacaklardı.

.
.

Ivan,yaptığı noodle'ları masanın üzerine koyarak Yogesh'e seslendi."Aşkım!Gel hadi, yemek hazır!"

Kendisi,oturup yemeye başlarken esmer adam şakaklarını ovarak mutfağa girdi.Karşına otururken,yorgun bakışlarını minik bedene çevirdi.

Sömestir tatiline az kalmıştı.Tüm günlerini sevişerek,elleşerek geçireceklerine söz vermişlerdi.

"Okuldan nefret ediyorum.Okulu bıraksam,sen bakarsın bana.Evimin erkeği olurum,çocukta alırız ona bakarım."Dedi Ivan."Okulu bırakmak falan yok!Ayrıca çocuk alırız ne bebeğim?Manavdan seçip alıyorsun sanki."Diyerek güldü Yogesh.

"Ama Furkan bırakıyor ben neden bırakamıyorum?"Huysuzca mırıldandı Ivan."Ne demek Furkan bırakıyor?"Yogesh'in gülümsemesi yerini ciddiyete bırakırken,Ivan kırdığı pot ile beynine tükürmek istedi.

Furkan'ın okulu bırkama planını bir kendisi birde Aslı biliyordu."Ş-şey...kimseye söyleme!Hele Talha, hiç duymasın!"

Yogesh,sıkıntıyla nefes verdi."Söylemem ama bu konuyu kendisiyle konuşacağım."

Yemeklerini yedikten sonra kaseleri, bulaşık makinasına koyarak yatak odasına gittiler.Yatağa uzanmış birbirlerini izlerken aynı anda"Yaptığın iyiliği hatırlıyor musun?"Diye sormuşlardı.

İkiside güldükten sonra Yogesh çocuğu altına aldı.Ivan,bacaklarını iki yana açarak esmer adamın yerleşmesini sağladı.

Yogesh,çocuğu soyduktan sonra kendiside soyundu.Ivan,kıyafetleri yataktan aşağı itekleyip yere düşmelerini sağlayarak geriden çıplak sırtını,yatakla buluşturdu.