Dulce Secretum

17

Chapter 17

It was an unsual cold december. Alas sais nang umaga nang mag simula kami mag lakad ni Mama at Ate Belle mula sa simbahan patungo sa bahay ni Tita Gloria. Ako at si Ate Belle ay naglalakad habang si Mama at Tita Gloria ay nag uusap sa likod.

Huminto na ang ingay ng mundo. Hudyat na paparating na ang bagong taon.

Sa mga oras na ito, namimili kami ni Ate Ela, Ate Rose at Mama ng mga bagong damit at regalo o kaya naman naghahanda para sa selebrasyon ng pasko. Gumagawa kami ng mga dekorasyon gamit ang mga lumang kahon, plastik na bote, at mga magazine na nakuha namin buong taon. Naalala ko nakapaggawa kami ng Christmas tree gamit lang ang mga bote. Sa ibang araw, kasama ko ang mga matalik kong kaibigan; si Julio, Toni, at Rad para pumunta sa kung saan. Sa tuwing umuuwi naman si Anie ay nagsasama kaming tatlo ni Hera sa bahay ni Anie para mag kwentuhan tila bang walang agwat sa pagitan ng huli naming pagkikita.

Napangiti ako nang maisip ang mga alaala na ito. Ngunit iyon na lang 'yon, mga alaala.

Ngayon, iba na ang daloy ng pasko ko. Hindi na kami nakakapaggawa ng mga recycled decoration ni Ate Ela at Ate Rose dahil may trabaho na si Ate Ela sa Maynila at si Ate Rose naman ay abala sa pag aaral lalo na't mas madami na ang pinapagawa sa kanila ngayon.

Ang mga kaibigan ko naman... hindi na sila umuuwi.

Hindi na sila bumalik.

And that pains me. But I'm trying to get used to the fact that everything changes and for me to grow, I must embrace it.

"Embrace it.", "Grow.", sabi nila. Sinusubukan ko naman at may mga araw na madali na 'yon para sa'kin pero may mga araw naman na nakatulala na lang ako dahil sa hindi ko maintindihan na mga emosyon. Tulad sa mga araw na ganito; disyembre kung saan ramdam na ramdam ko na ang buhay ko ay hindi na tulad ng dati.

Siguro ang tanging gusto ko lang sa pagbabago ay sa tuwing wala si Papa. Matagal na mula nang muli ko siyang nakita at mas gugustuhin ko na 'yon.

Minsan napapatanong ako kung nasaan ba siya. Kung bakit kailangan niyang umalis. Kung bakit lagi niya kaming sinasaktan. Ngunit mas pipiliin ko na lang na hindi malaman ang mga sagot sa tanong na ito.

But for the very last time, I have a question... Does he ever miss us? Does he ever look for us when he's somewhere out there?

"Naandito na si Lala Gloria at Lala Cara!"

Napakurap kurap ako sa narinig. Tiningnan ko nang maiigi kung sino ang nasa unahan ko at natanto ko na si Ate Layla, ang anak ng matalik na kaibigan ni Mama habang karga karga ang kanyang anak na si Issa.

Napangiti ako sa nakita. Mabilis akong lumakad patungo sa kinatatayuan niya. I gave her a brief hug before giving my attention to little Issa. Apat na taong gulang na si Issa at nag simula ng mag aral. Si Ate Layla naman ay pinagpapatuloy na ang kanyang pag aaral mula nang mabuntis noong grumaduate sila ng high school ni Ate Ela.

Sa tuwing umuuwi si Ate Ela ay madalas siyang bumisita kay Ate Layla. Masaya ako na kahit hindi sila sabay na mag aral ay nanatili silang matalik na mag kaibigan. Parang kami lang ni Anie.

Napatingin ako kay Tita Gloria at Mama na sabay na pumasok sa loob ng bahay habang nagtatawanan. Isang maliit na ngiti ang kumurba sa labi ko.

Parang si Mama at Tita Gloria.

Sabay na lumaki si Tita Gloria at si Mama dahil malapit lang ang kanilang bahay-ang bahay kung saan kami lumaki nina Ate at ang bahay kung saan lumaki si Ate Layla. Sabay silang pumupunta patungo sa kanilang paaralan hanggang sa pag uwi. Nangyari ito mula sila'y bata pa hanggang sa mag tapos ng pag aaral.