Kabanata 7

591 6 0
                                        

Kabanata 7

Call

"That's just a prank. Uso ang ganyan..." pagbabaliwala ni Arvo sa mensahe na nakuha ko galing sa hindi ko kilala at nilagay sa mesa ang papel.

The side of his lips rose as he heard something ridiculous. He's fair, tall and handsome in his corporate attire, looking very ready for his work in the company of a large hotel of their family. I rushed here in their hotel after school to talk about this matter and I thought it would end well.

Parang naubusan ako ng salita nang sinabi niya iyon. I glanced on the paper again and read what is written on it. Nakaramdam ulit ako ng kaba at takot.

You don't deserve what you have! Babawiin ko ang dapat na akin. Sana mamatay ka na!!

Iyon ang mga nakasulat sa papel. Three sentences... full of hatred and anger... to someone I don't know.

Hindi ko na mabilang sa daliri ang mga mensahe at ibang death threats na nakuha ko galing sa hindi ko kilala. Kung hindi sa sulat, bibigyan ako ng regalo at sa loob ay may litrato ko na puno ng dugo.

"I-I don't think so, Arvo. Magdadalawang buwan nang may bumabanta sa buhay ko at hindi ko alam kung sino iyon. Arvo, please..." I said with desperation then held his hands.

I felt a warm hand hold my arms. Pakiramdam ko ay pilit niya akong ginising sa isang nakaktakot na bangungot. I heard a muffled voice but I ignored it.

Sa pagkakaalala ko, I've never done anything wrong or bad to somone. Kaya bakit ako nakakakuha ng ganito? I don't deserve any of this. I don't...

Tears started to fall from my eyes. Heto na naman ako, umiiyak dahil sa takot at kaba. He's my boyfriend... but why is he like this?

"Hey, calm down. Don't take it too seriously and- "

"How can I calm down when someone wants me dead? Natatakot na ako, Arvo. Hindi ko na alam ang gagawin ko..." halos nanginginig kong sabi sa takot.

"You know what, babe? Try to relax. Just ignore it at mapapagod din ang taong iyan. And don't overthink," aniya na parang hindi iyon big deal at parang wala lang. 

"Soleia!" isang pamilyar na malalim na boses ang pilit na tumatawag sa'kin.

Parang kandilang natunaw ang pag-asa ko na maasahan ko siya. Umasa na naman ako na matutulungan niya ako. I thought he'd comfort me and find a way to search for this stalker. But it turned this way... again.

Tumayo na siya at napatingin sa kanyang wrist watch.

"I'm busy, Soleia. Not now, please. Pag-usapan na lang natin ito sa ibang araw. I have a meeting with our investors in fifteen minutes. Send me a message kapag nakauwi ka na," he then kissed my forehead before leaving me here in the lounge. 

My eyes suddenly opened after seeing Arvo walking away from me. As I try to catch my breath, I saw Jasiel in front of me. When he realized that his one hand was raised, binaba niya iyon. Bakas ang pag-aalala sa mukha niya.

"Ayos ka lang ba, Soleia? Binangungot ka na naman," he said then wipped the tears on my cheeks.

I thought I was only crying in my dream but I was wrong. Mabilis ang tibok ng puso ko.
Nasa loob pa rin ako ng kwarto at nakahiga sa kama.

"Arvo... si Arvo..." I whispered to myself.

"Sino si Arvo? Si Jasiel 'to, oh. Ako itong nasa harap mo pero ibang lalaki ang hanap mo. Grabe ka, oh," umakto siya na humawak sa kanyang dibdib na parang nasasaktan.

Tinulungan niya akong makaupo at inayos ang buhok ko. I had a dream of Arvo again. Palaging ganoon. Like I'd always ask for him to help me but in the end, he'll only say calm down, don't overreact and overthink and ignore it.

After Our Unlucky Getaway (Haciendera Series #3)Tahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon