chance with you | jikook

17

ben geldimmm

nasılsınız? ben pek iyi değilim 

sınav gerçekten kötü geçti ve iki gündür kafamı yavaş yavaş toparlıyorum

sizinki nasıldı?

moral olsun diye bool boool yorum yaparsanız sevinirimmm iyi okumalar

bu bölüm bool boll taejin içerir 

-------

Giyinme odasında üstünü değiştirdikten sonra hastaneden hızla çıkmak için adımlarını hızlı tuttu Taehyung. Güneş gözlüğünü taktı ve mavi saçlarını şapkasıyla örttü.

Kapıdan çıkacakken gördüğü kalabalık ile duraksadı. Kalabalığın ortasında gördüğü kişiyle pek fazla şaşırmamıştı. Herkes her gün başkanın oğlunu memnun etmek için uğraşıyordu.

Seokjin'in kendisini görmemesi adına bulunduğu yerdeki kolonun arkasına saklanıp, izlemeye başladı. Seokjin yine -onu asla salaş bir kıyafetle görmemişti Taehyung- siyah takım elbisesinin içinde uzun boyuyla bir şaheser gibi duruyordu.

Uzun saçlarını alnı açık bir şekilde şekillendirmişti. Her zaman yüzünde kibar fakat fazlasıyla alaycı bir ifade vardı. İnsanlar onunla konuşurken ironi mi yapıyor yoksa gerçeği mi söylüyor ayırt edemiyordu. Taehyung'a karşı fazla dürüsttü.

İzlendiğini hissettiğinde başını hafifçe çevirip, Taehyung'un olduğu yere baktı. Göz göze geldiklerinde, kendini hızlıca kolonun arkasına sakladı Taehyung. Derin bir nefes alarak onu izlediğini fark etmemesini umdu. Elini kalbine yerleştirip, beklemeye başladı. Birkaç dakikalık sakinlikten sonra arkasını dönüp, gidecekken karşısında Seokjin'i gördü.

Seokjin kibarca gülümseyip, elini salladı. Adımlarını geri geri atarken, kalbinin hızlı atmasını es geçerek duvara yaslandı Taehyung.

Seokjin bu sefer karşısına geçtiğinde, sağdan kaçmaya çalıştı. Seokjin elini duvara yaslayıp, güldü. Aynı şeyi solda yaptığında karşılaştığı şey yine Seokjin'in eli olmuştu. Alttan kaçmaya çalışarak eğildiğinde, aynı hızla Seokjin de eğildi. Kaçacak hiçbir yeri kalmayan Taehyung pes ettiğinde Seokjin elini tutarak kaldırdı.

"Sanırım artık konuşabiliriz?" Dedi Seokjin.

"Bugün nereniz ağrıyor Bay Kim?" Seokjin omuz silkti ve güldü. "Hiçbir yerim."

"O zaman benimle bir işiniz yok, sonra görüşürüz." Uzaklaşacakken Seokjin yeniden elini tuttu. "Bugün kişisel olarak yardımına ihtiyacım var, dinleyecek misin?"

"Hastaneden çıkalım." dedi Taehyung. Birinin onları görmesi düşüncesi hoşuna gitmiyordu. Yan yana hızlı adımlarla yürürken Seokjin, belinden kavrayıp, yanına çekti Taehyung'u. "Birileri görecek."

"Görsünler, sana olan ilgimi herkes bilebilir."

Taehyung duyduklarından sonra nefesini düzene sokmaya çalışarak yürümeye devam etti. "Nasıl yardımcı olacağım?"

Seokjin gülerek, şapkasını çıkarıp, Taehyung'un mavi saçlarını okşadı. "Sevgilim olacaksın."

"O zaman yardımcı olamayacağımı üzüntüyle belirtiyorum Bay Kim."

Taehyung'un bu tatlı inadı Seokjin'i sadece güldürüyordu çünkü fazlasıyla hoşuna gidiyordu. "Sadece bu akşamlık. Ailem bir yemek düzenliyor ve sevgilim olarak götürebileceğim senden daha çok yanıma yakışan biri yok."