ရှောင်းကျန့်အတွေးလွန်နေချိန်မှာ တံခါးအပြင်က ထော်လာဂျီသံ တဖုန်းဖုန်းကို ကြားလိုက်ရတယ်။ အနက်ရောင်မီးခိုး တသီတတန်းကို ခြံဝန်းထဲကနေတောင် မြင်နိုင်တယ်။ အဲ့ဒီ့နောက် ဝမ်ရိပေါ်နဲ့ တိဘက်ရွာသားတွေ စကားပြောသံကြားရတယ်။ ကောင်းကောင်းပြောနေတာမျိုးမဟုတ်ပဲ အော်ဟစ်ပြောနေကြတယ်။
ရှောင်းကျန့်က အမြန်ပြေးသွားပြီး ခြံတံခါး ဖွင့်ပေးတဲ့အခါ ဆရာလေးရှောင်ဝမ်တယောက် ကုန်ပစ္စည်းအပြည့်တင်ထားတဲ့ ထော်လာဂျီတစီးနဲ့အတူ ပြန်ရောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
သူ့ကို ဘယ်သူငှားလိုက်တယ်မသိ။ ထော်လာဂျီနောက်မြီးပေါ်မှာ ရှောင်းကျန့်ရေးပေးလိုက်တဲ့ပစ္စည်းတွေနဲ့အတူ ဆန် ၃ အိတ်၊ ဂျုံမှုန့် ၃ အိတ်နဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် တော်တော်များများပါ ပါတယ်။
နှစ်ယောက်သား အထုပ်တွေကို ၃/၄ ခေါက် ခြံထဲ သယ်ပို့တယ်။ တချို့အထုပ်တွေကို မီးဖိုချောင်ထဲ တန်းပို့လိုက်တယ်။
သယ်ပြီးတာနဲ့ ဝမ်ရိပေါ်က ရှောင်းကျန့်ပါးကို နမ်းပြီး ပြန်ထွက်သွားတယ်။
"ကော ကျနော် ဒီထော်လာဂျီကို သူကြီးအိမ် ပြန်ပို့လိုက်ဦးမယ် ခဏနေ ပြန်လာမှာမို့ ပစ္စည်းတွေကို မသယ်နဲ့ဦးနော် ကျနော့်ကိုစောင့် ဒါတွေက လေးတယ်"
ရှောင်းကျန့်က အနမ်းခံလိုက်ရတဲ့ သူ့ပါးတဖက်ကို လက်ဝါးနဲ့အုပ်ရင်း ခြံထဲမှာ ရပ်ကျန်ခဲ့တယ်။ ကောင်းကင်ဟာ မှောင်စပြုလာပြီဖြစ်တယ်။
ဟောက်ကျန်းက တောင်ပေါ်ဒေသဖြစ်တာမို့ ကောင်းကင်နဲ့ ပိုနီးသယောင် ထင်ရတယ်။ အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ နေမင်းက ဝင်စပြုနေပြီး အဖြူရောင်တိမ်တိုက်တွေဟာ အပြာရောင်ကောင်းကင်ပေါ်မှာ ဝေ့ဝဲနေလျက်ရှိတယ်။
နေမင်းကြီးဟာ တိမ်တိုက်တွေကို အတူတူ အလုပ်သိမ်းဖို့ ခေါ်နေတာများလား?
ပစ္စည်းထုပ်တချို့ကို အိမ်ထဲ သယ်ပြီးတာနဲ့ ရှောင်းကျန့်က အထုပ်တချို့ကို ဖွင့်ပြီး တခုချင်းစီကြည့်တယ်။ တတိယမြောက် အထုပ်အကြီးကြီးကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူ့မျက်နှာဟာ ဖြန်းခနဲ နွေးသွားတော့တာပဲ။
YOU ARE READING
1992 ||Completed||
Fanfictionမင်းက မေးခဲ့တယ်။ ငါ ဘာကို အကြောက်ဆုံးလဲတဲ့။ ငါ အကြောက်ဆုံးက အဲ့ဒီ့နေ့မှာ ကူးယွီမိုး မရွာမှာကိုပဲ။ မင်းနဲ့ မဆုံဖြစ်ခဲ့မှာကို စိုးပါတယ်။ မင္းက ေမးခဲ့တယ္။ ငါ ဘာကို အေၾကာက္ဆုံးလဲတဲ့။ ငါ အေၾကာက္ဆုံးက အဲ့ဒီ့ေန႕မွာ ကူးယြီမိုး မ႐ြာမွာကိုပဲ။ မင္းနဲ႕ မဆုံျဖစ္...
