သူေတာ္စင္နွင့္နတ္ဆိုးဘုရင္ [ျမန္မာ ဘာသာျပန္]

Chapter (6)

Zawgyi

အပိုင္း(၆)ပထမပိုင္း
(နတ္ဘုရားအျဖစ္တက္လွမ္းျခင္း)

အိန္ဂ်ယ္လ္က ေန႔ရက္တိုင္း ေ႐ွ႕တန္းမွသတင္းကိုစိတ္လႈပ္႐ွားစြာေစာင့္ဆိုင္းေနခဲ့သည္။

သို႔ေပမဲ့ သတင္းအစား စာတစ္ေစာင္ေရာက္လာသည့္အခါ သူမ ႐ုတ္တရက္ႀကီးမသိခ်င္ေတာ့ေပ။

"ဘာလို႔ အ႐ွင္ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီးကျပန္မလာေသးတာလဲ?"
အိန္ဂ်ယ္လ္က ႀကိဳးစားျပံဳး၍ စာလာပို႔သည့္သူရဲေကာင္းကိုေမးလိုက္သည္။

ဒါေပေသာ္ျငား သူမရဲ႕အျပံဳးက လြန္စြာေလ်ာ့ရဲေနစည္မို႔ သူရဲေကာင္းမွာဆက္လက္မၾကည့္ဝံ့ေတာ့ေပ။
သူက အိန္ဂ်ယ္လ္၏အေမးကိုမေျဖဘဲ အက္ကြဲေနေသာအသံျဖင့္စကားတစ္ခြန္းဆိုကာ အေဝးကိုလွည့္ျပန္သြားေတာ့သည္။
"ေတာင္းပန္ပါတယ္"

အိန္ဂ်ယ္လ္သည္ ထိုသူရဲေကာင္း၏ေတာင္းပန္စကားကိုၾကားၿပီး တုန္ရီေနေသာလက္မ်ားျဖင့္စာအိတ္ကိုဖြင့္မဖတ္မွီ ထိုေနရာ၌အခ်ိန္အေတာ္ၾကာရပ္ေနခဲ့မိသည္။

စကၠဴေပၚမွ ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီးေလး၏လက္ေရးသည္ ပိုင္႐ွင္အတိုင္း အလြန္လွပၿပီးစြဲမက္ဖြယ္ေကာင္းေလသည္။ အိန္ဂ်ယ္လ္က စာရြက္ေလးကိုေသခ်ာကိုင္ထားၿပီး စာလံုး တစ္လံုးခ်င္း ေသခ်ာဖတ္ေသာ္လည္း သူမမ်က္ႏွာထက္က အၿပဳံးေလးကိုမထိန္းသိမ္းႏိုင္ခဲ့ေပ။

"အ႐ွင္ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီးရယ္"
မ်က္ရည္ပူမ်ားက သူမပါးျပင္ေပၚတသြင္သြင္စီးက်လာေတာ့သည္။ သူမ၏ျမစိမ္းေရာင္မ်က္လုံးအိမ္မ်ား၌ ခမ္းေျခာက္မသြားႏိုင္သည့္အစိုဓာတ္မ်ားေဝ့သီလို႔ေန၏။
"အ႐ွင္ ျပန္လာခဲ့မယ္လို႔ ကြၽန္မကိုကတိမေပးခဲ့ဘူးလား" ဒါေပမယ့္ အ႐ွင္ဘာေၾကာင့္ကတိဖ်က္ရတာလဲ?

အ႐ွင္ ေပ်ာက္သြားေပမယ့္ က်န္တဲ့လူေတြျပန္လာႏိုင္ခဲ့တယ္....

သူမငိုေႂကြးသံမ်ားက တျဖည္းျဖည္းတိုးလ်လာေတာ့သည္။
"ျပန္လာခဲ့ပါ...ေနာ္? ျပန္လာခဲ့ပါလို႔...အ႐ွင္ ျပန္လာခဲ့မယ္လို႔ ကြၽန္မကိုကတိေပးခဲ့တယ္မလား?"

ဘယ္သူကမွ သူမကိုႏွစ္သိမ့္မေပးေတာ့ေပ...ေနာင္လဲ ဘယ္ေသာအခါမွ ႏွစ္သိမ့္ေပးႏိုင္ေတာ့မည္မဟုတ္။
သူမေခါင္းကိုသူတို႔လက္နဲ႔ထိၿပီး ႏူးညံ့တဲ့အသံနဲ႔သူမနာမည္ကိုေခၚမည့္သူမ႐ွိေတာ့ေပ။