သူေတာ္စင္နွင့္နတ္ဆိုးဘုရင္ [ျမန္မာ ဘာသာျပန္]

Chapter (4.2)

Zawgyi

အပိုင္း(၄)ဒုတိယပိုင္း
(အခမ္းအနား)

ထိုအရိပ္က ေကာင္းတဲ့အရာမဟုတ္တာေၾကာင့္ ဒီလိုမ်ိဳးလြယ္လြယ္ကူကူေက်ေအးေပမည္ မဟုတ္မွန္း ခ်န္လီကုန္းသိေလတယ္။
သူထင္သည့္အတိုင္းပင္...ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ထိုအရိပ္ေျပာသြားခဲ့သည့္ စကား၏အဓိပၸါယ္ကို သိသြားေတာ့သည္။

ဂိုဏ္းခ်ဳပ္ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားစြာႏွင့္အစည္းအေဝးက်င္းပေနခဲ့သည့္ ခ်န္လီကုန္းက ထိုအရိပ္ေသာင္းၾကမ္းေနသည္ကို ကူကယ္ရာမဲ့စြာၾကည့္ေနရေလသည္။

ထူးဆန္းသည္က တျခားသူမ်ားမွာ ၎ကိုျမင္ပုံမရေပ။

အရိပ္က ခ်န္လီကုန္းရဲ႕ကိုယ္ေပၚတြားတက္လာၿပီး လက္ေမာင္းဆီမွတစ္ဆင့္ ရင္ဘတ္ထံေရာက္သြားေတာ့သည္။၎ေနာက္ ဝမ္းဗိုက္ေအာက္ပိုင္းသို႔တျဖည္းျဖည္းေလ်ာဆင္းသြားေလသည္။

ခ်န္လီကုန္းမွာ ထိုအရိပ္ သူ႔အသားကိုညင္သာစြာပြတ္သတ္ထိေတြ႔ေနသည့္အေပၚ အံႀကိတ္သည္းခံေနရ၏။
မိုက္ကယ္လ္၏ခႏၶာကိုယ္က သည္လိုအရာမ်ိဳးတြင္ အေတြ႔အၾကံဳမ႐ွိသည့္အတြက္ အလြန္ခံစားလြယ္ေနၿပီး ခပ္ျမန္ျမန္တုန္႔ျပန္လာေတာ့သည္။

သို႔ေပမဲ့  ေသြးသားဆႏၵဟူသည္ သူေတာ္စင္တစ္ပါးအတြက္ ယင္တဝဲဝဲအံုေနသည့္အသားစိမ္းႏွယ္ ညစ္ညမ္းလွေပသည္။

ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီးေလး၏မ်က္ႏွာေတာ္သည္ ပန္းေသြးေရာင္သန္းေနၿပီး၊ ျပာလဲ့လဲ့မ်က္ဝန္းေလးမ်ားထဲတြင္ အမ်က္ေဒါသတို႔ကိန္းေအာင္းလို႔ေန၏။

တျခားဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားမွာ ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီးေလး ႐ုတ္တရက္အမ်က္မာန္႐ွသြားသည္ကိုျမင္လိုက္ရၿပီး အထိပ္ထိပ္အလန္႔လန္႔ျဖစ္ကုန္ၾကေတာ့သည္။
ဘာဘဲေျပာေျပာ ဒီပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီးေလးက ရာထူးဆက္ခံသည့္ေန႔၌ပင္ ဂိုဏ္းခ်ဳပ္ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားစြာကို ေအးခဲကုန္းေျမမ်ားသို႔ႏွင္ထုတ္ခဲ့သည္ေလ။

ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီးေလးက လက္သီးကိုက်စ္က်စ္ဆုပ္လိုက္သည္။
အ႐ွက္တရားေၾကာင့္ေပလား အမ်က္ေဒါသေၾကာင့္ေပလား သူ႔မ်က္ဝန္းမ်ားက အနည္းငယ္နီျမန္းလို႔ေနသည္။