Memories Bring Back You

Chapter 6 : Part 1

Unicode

နှစ်ပတ်မျှ ကြာသွားပြီ။

ထိုနေ့က ကုန်းကျွင်း ရုတ်တရက်မို့ လန့်သွား၍ AIလေးကို ခလုပ်ကောက်ပိတ်မိလိုက်သည်။ လူတွေရဲ့ အလိုအလျှောက် တုံ့ပြန်မှု First Instinctလို့ ပြောရမလား။ ပြီးမှ နောင်တရသည်တဲ့လေ။

ငိုနေသော လီလင်းကို ခဏထိုင်စေကာ ချော့မော့ပြီး ပြန်လွှတ်လိုက်ရသည်။ လီလင်းမှ အဆက်အသွယ်ဖြတ်သွားမည် ထင်သော်လည်း နောက်နေ့တွေ စကားလာပြော ပြန်ရောနေသေးသည်။ ထိုအခါ ထိုနေ့က ဖြစ်ရပ်မျက်နှာနှင့် သူအလိုက်အလျှောက် ပြန်လည် ဆက်ဆံရသည်။ စားသောက်ဆိုင်မှာ ထမင်းတူတူသွားစား၊ Mallတွေ တူတူပတ်သည့် အခြေအနေထိပင် ဖြစ်လာပြီ။

သူပေါက်စကို တကယ် သတိရပါသည်။ သူ့လက်ထဲမှာ ငြိမ်ကျသွားသော ပေါက်စကြောင့် တစ်ချိန်လုံး ရင်ထဲမှာ တနုံနုံဖြစ်နေရသည်။ သူ့အခန်းထဲက Sofaပေါ်တွင် မှီစေကာ ဒီအတိုင်း ထားလိုက်သည်။ ပေါက်စက ဒီအတိုင်းတော့ ပြန်နိုးမလာပါ။

အိမ်မက်တွေထိပါ သတိရလာသောအခါ သူ ဟန်ပေါက်စကို ပြန်လည် နှိုးထစေချင်သည်။ သို့သော် ပေါက်စတစ်ယောက် ဟိုနေ့ကလို Aggressive ဖြစ်နေ၊ ကြမ်းတမ်းနေမှာကို စိုးသည်။

သတိရခြင်းများစွာနှင့် နောင်တတွေက ပုံလာသောအခါ ကျောင်းက ပြန်လာသော ညတစ်ည၌ သူ ပေါက်စကို သွားနှိုးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သေးသေးကွေးကွေး ခန္ဓာကိုယ်လေးအနားတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဇတ်ပိုးက ခလုပ်လေးကို အသာဖိလိုက်သည်။

သူခဏ စောင့်နေသော်လည်း မည်သည့် လှုပ်ရှားမှု reactionမှ မရှိ။ သူ့အရှေ့က ခန္ဓာကိုယ်လေးဟာ မျက်တောင်စဥ်းစဥ်းလေးနှင့် နူးနူးညံ့ညံ့လေး အိပ်နေဆဲ။

ပေါက်စတစ်ကောင် Batteryကုန်သွားခဲ့တာလား?

သူ သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ချကာ ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ပွေ့၍ သူ့အိပ်ရာနား သယ်လာခဲ့သည်။ ပေါက်စ၏ လက်နှစ်ချောင်းကို ခါတိုင်းလို သူ့အားသွင်းပလပ်ခုံထဲ စိုက်လိုက်သည်။

ကုန်းကျွင်းလည်း သူ့ဘေးနားမှ ဘေးစောင်းဝင်လှဲရင်း မျက်နှာလှလှလေးကို ငေးကာ အိပ်ပျော်စေရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူ့စိတ်က ဒီလောက်ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားတာတောင် ဟန်မှ ဟန်ပဲ ဖြစ်နေသေးသည်။ ပေါက်စ မနက်ပြန်နိုးလာရင် သူအကုန်လုံးကို လွှတ်ချ လက်လျှော့လိုက်ပြီး ဟန်နှင့်အတူ အရင်ကလို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေပါတော့မည်။