Chapter 2

1K 85 18
                                        

Unicode

နောက်နေ့ ကုန်းကျွင်းနိုးလာတော့ အိစက်စက် သူ့အိပ်ရာပေါ် ပြန်ရောက်နေသည်ပဲ။ ခေါင်းက ထိုးကိုက်နေသော်လည်း မနေ့ညက မှတ်ညဏ်များက တရိပ်ရိပ်နှင့် တိုးဝင်လာ၍ သူမျက်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဟိုလူရော?

ဟင်၊ အဲဒီ့လူက အခန်းထောင့်နားမှာ ထိုင်နေတာပါလား။ စတွေ့တုန်းကလို ခေါင်းငိုက်စိုက်လေးနဲ့။ အိပ်နေတာလား မသိဘူး။ ကုန်းကျွင်း သူ့အနားသွားလိုက်တော့လည်း နိုးမလာ။ အဲဒါနဲ့ ပခုံးလေးကို အသာလှုပ်နှိုးကြည့်မိလိုက်သည်။

ခေါင်းလေးက မော့လာသည့်အခါမှာတော့ မျက်လုံးလှလှလေးကို ပထမဆုံး သေချာစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထ်ိုနောက်တော့ ကုန်းကျွင်းထင်မှတ်မထားသော အရာတစ်ခုကို ထိုသူက လုပ်လိုက်သည်။

မီးခလုပ်ထဲမှာ ထည့်ထားတဲ့ လက်နှစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေခြင်းဖြစ်သည်။ လက်ထိပ်က လျှပ်ကူးကြေးနန်းငုတ်တိုလေး နှစ်ချောင်းသည်လည်း ကြည့်နေရင်း လက်ထဲဝင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

နေပါဦး။ သူမူးနေသေးတာလား။

"ခင်ဗျား... ခင်ဗျား......!"

"......................"

ထိုသူကတော့ သူ့ကို ကြောင်ကြည့်နေလေရဲ့။

"ကိုယ်အားသွင်းဖို့ မီးပလပ်ပေါက်တွေ့လို့ ယူသုံးမိပါတယ်။"

မျက်လုံးပြူးပြူးလေးတွေက မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေရင်း သူ့ကို တစ်လုံးခြင်းစီ ပြောလာသည်။

"ခင်ဗျားက-"

"ကိုယ်က Artifical Intelligence AIပါ။ ခေါင်းထဲက memoryတွေက သိပ်မရှိတော့ တစ်ခြားတွေတော့ သိပ်မသိဘူး။ ကိုယ့်နာမည်က ကျန်းကျယ်ဟန်လို့ ခေါ်ပါတယ်။"

"..............."

ကုန်းကျွင်းငြိမ်နေတဲ့ အချိန်မှာ သူကလည်း ပြန်မပြော။ ဒါပေမယ့် ခဏနေတော့ အသံလေး ထွက်လာပြန်သည်။

"မင်းနာမည်လည်း ပြန်ပြောရတယ်လေ။ ရိုင်းလှချည်လား။"

"ခင်ဗျားကို ဘယ်သူက မေးလို့လဲ။ Artifical Intelligenceဆိုတာရော သေချာရဲ့လား? ခင်ဗျားနာမည် ဘယ်လို သိလဲ?"

Memories Bring Back YouStories to obsess over. Discover now