Memories Bring Back You

Extra

Unicode

(( ကိုယ့်endingလေးက စဥ်းစားထားတုန်းက အဲ့လောက်ပဲ။ ဒါပေမယ့် တန်းလန်းကြီးလို့ ထင်ရတယ်လို့ feedbackတွေ ရလို့ extra ယူကွာ။ ><

ဒါလေးနဲ့ဆို ကျေနပ်ကြမယ် ထင်ပါတယ်လို့။ ဒီficလေးကတော့ အမှောင်မပါပဲ သကြားခွက်မှောက်သလို အဆွိတလိုင်းနဲ့ သွားချင်ပါတယ်။ ဟီး။ 😁 ))

ကုန်းကျွင်းတစ်ယောက် Clubမှာ ထိုင်ရင်း တစ်ခွက်ပြီး တစ်ခွက် သောက်နေမိသည်။ ဟန်သည် သူ့ကို မောင်ဟု ခေါ်လိုက်သော်လည်း ထိုသည်ထက် သတိရလာခြင်းကောင်းကောင်းမရှိ။ သူသည်လည်း ဟန်နေကောင်းသည့်အထိ ဟန့်ဘေးနားမှာ ရှိခဲ့ပါသည်။ ဟန်လုံးဝ နေကောင်းသည်မှာ သေချာတော့ အခုတော့ သူ့ကိုယ်သူခဏ break ပေးလိုက်သည်။ သူဟန့်ကို သွားမတွေ့မိတော့။ မနေ့ကတည်းကပါဆိုလျှင် ဟန့်ကို မတွေ့ရသည်မှာ 49နာရီ 5မိနစ်တိတိ စွန်းခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူနောက်တစ်ခွက်ကို သောက်မိရင်း Club dance floorက လူများကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ အတွဲတွေ အတွဲတွေ... ပြီးတော့ မိန်းမလှလေးတွေ... ဒါပေမယ့ အကုန်လုံးဟာ ဟန်ကို မမှီဘူး။ ရိုးရှင်းဖြူစင်လွန်းတဲ့ ဟန့်အလှ ခြေဖျားနဲ့ပင် မယှဥ်နိုင်ဘူးလေ။

ပြောရင်းဆိုရင်း ဟန့်ကို လွမ်းလာပြန်ပြီ။

နီးရက်နဲ့ ဝေးသလို ခံစားရတာပါလား၊ ဟန်။

စို့တက်လာသော မျက်ရည်တို့ကြောင့် သူbarကောင်တာပေါ် မှောက်ချလိုက်ပြီး မျက်နှာအပ်ထားမိသည်။ တလိမ့်လိမ့် ကျဆင်းလာသော မျက်ရည်များကို လက်မောင်းက အင်္ကျီစနှင့် အသာပွတ်တိုက်လိုက်လေ၏။

သူဘေးနားမှာ ဖန်ခွက်ရွှေ့သံတွေ ကြားနေရသည်။ ထို့နောက်တော့ အချောင်သမားတစ်ယောက်ယောက်က သူ့လက်ထဲက ပုလင်းကိုပါ ဆွဲယူဖို့ ကြိုးစားလာသည်လေ။ ဒီအမူးသမားတော့ မူးနေတာပဲဆိုပြီး အရက်အလကားသောက်ရအောင် ကြံနေတာလား။ ဘယ်ရမလဲ။ ကုန်းကျွင်းပြန်ဆွဲထားလိုက်တာပေါ့။

"ဒီမှာ၊ ဒီပုလင်းက ငါ... ငါ... သောက်.. သောက်နေဒါလေ။ သူများ... သောက်နေဒါခို-"

လျှာလေးအာလေးနဲ့ ပြောလိုက်တော့ ခေတ္တမျှ ငြိမ်သွားသည်။ အလဲ့.. သိတတ်သားပဲ။