Camellia [Completed]

7

අද අන්තිම දවස. මං මෙහෙ ඉන්න.

මගෙ පෙණහලු තුළ වැඩෙන කැමීලියා පැළය මගෙ සියලු ශක්තිය උරාගෙන සාරවත්ව වැඩෙන බව මට දැනෙනවා.

ඒ පැළය මට රිද්දනවා.

සමහර වෙලාවට දැන්ම මැරිලා ගියා නම් හොඳයි කියල හිතෙන තරමටම ඒ පැළය මට රිද්දනවා.

ඒත් මං හැම දෙයක්ම දරාගෙන ඉන්නවා එයා වෙනුවෙන්.

මේ මුලු කාලය පුරාවට ම මං කළේ එයාව මගෑරිය එක. ඉඳලා හිටලා ගන්න දුරකථන ඇමතුමකින් ඇරෙන්න අපි දෙන්නා කතා නොකරන තරම්. ඒ කතා කළත් හුඟක් වෙලාවට වෙන්නෙ හිතා ගන්නවත් බැරි තරම් වේගෙන් එයා කියවගෙන කියවගෙන යන දේවල් මං අහගෙන ඉන්න එක.

එයාට දැන් අලුත් පෙම්වතෙක් ඉන්නවලු. මං හිතන්නෙ ඒ මේ මාසෙට දාහතරවෙනියා.

ඒත් එයා ඒ දේවල් ගැන හිතන්නෙ සැහැල්ලුවෙන්.

එක අතකින් ඒක හොඳයි. ඒකපාර්ශවික ආදරයකින් ලැබෙන එකම දේ වෙන මල් පැළයක් එයාට දරාගන්න අමාරු වෙයි.

එයා හැමදාම කිව්වෙ මං හරි ශක්තිමත් කියල. එහෙම එකේ මං මෙහෙම දුර්වල වෙලා ඉද්දි එයාට දුක හිතෙයි.

මට මතකයි මට එයාව මුල්ම වතාවට හම්බුණු දවස.

හැමදාම වගේ එදත් මං පීරියඩ් කට් කරලා රූෆ් ටොප් එකට ගියා. මං එතනට යන්නෙ වෙන හේතුවකට නෙවෙයි සිගරට් එකක් බොන්න. මට නිදහසේ සිගරට් එකක් බොන්න තිබුණු එකම තැන ඒක විතරයි.

උඩු කබායෙ ඇතුළු සාක්කුවට මං අත දැම්මෙ සිගරට් පෙට්ටිය ගන්න.

-"ආශ්........මගුලෙ පොඩි උන්......මං හැමදාම අර පොඩි උන්ට කියනවා මගෙ දේවල් අදින්න එපා කියලා. ජරා පොඩි බිම් පනුවො."

මං සාප කළා කටට ආපු වචනවලින්.

මං එතැනින් යන්න හැරුණෙ ආයෙත් වතාවක් මගෙ සිගරට් පෙට්ටිය ගත්ත එකාට හිතින් සෝලි තියන ගමන්.

-"ආහ්........අනේ එපා."

මට ඇහුණා කවුරුහරි කෑගහන සද්දයක්. සාමාන්‍යයෙන් මං ඒ තරම් සමාජශීලී නොවුනට මං නිකමට වගේ ඒ පැත්තට ඔලුව දැම්මා.