Camellia [Completed]

8

-"ස්තූතියි.......ස්තූතියි මාව බේරගත්තට."

ඇහෙන නෑහෙන ගානට මතුරන ගමන් එයා දහවතාවක් විතර දෙකට නැමි නැමි මට ආචාර කළා.

මං එයාව ගණන් නොගෙන නෝට්ටු ටික ගණන් කළේ හරියටම එතන වොන් පන්දාහක් තියෙනවද කියල තහවුරු කරගන්න.

එකපාරටම එයා අත දිගු කරලා මගෙ අතේ තිබුණු සල්ලි ටික ගන්න හැදුවා. මං ඉක්මනට අත ඉස්සුවෙ එයාට ඒ ටික ගන්න බැරි වෙන්න.

එයා ටික වෙලාවක් ඒ විදියට සල්ලි අරගන්න උත්සාහ කළා. කකුල්වල ඇඟිලි තුඩුවලින් පවා ඉස්සි ඉස්සි උත්සාහ කළා.

ඒත් දොඩම් ගෙඩි දෙකක් වගේ ඉන්න පොඩි කෙල්ලට මං තරම් ඉස්සෙන්න බෑ.

එයා ඉස්සෙද්දි මාත් තව ටිකක් අත උඩට උස්සලා ඇඟිලිවලින් ඉස්සෙනවා.

අන්තිමේදි එයාගෙ සමබරතාව ගිලිහිලා එයා මගෙ පපුව උඩ නතර වෙනකල්ම මං එයා එක්ක සෙල්ලම් කළා.

ඒකෙන් වුණේ මගෙ සමබරතාවත් ගිලිහුණු එක. එහෙම වුණේ එයාගෙ බර මට දරාගන්න බැරි වුණු නිසා ද එහෙමත් නැත්තං මට ඒ වෙලාවෙ දැනුණු ආගන්තුක හැඟීම නිසා ද කියල තෝරා බේරා ගන්න අදටත් මං අපොහොසත්.

කොහොම වුණත් මට ඒ දැනුණු හැඟීමට මේ මොහොතෙදිත් මං හුඟක් ආදරය කරනවා. හැමදේකම ආරම්භය ඒක වුණත්, අද මං විඳින මේ වේදනාවේ ඇරඹුම ඒක වුණත් මං ඒ හැඟීමට තාමත් ආදරය කරනවා.

මොහොතක් ඒ විදියට ම මං හිටියා. මොන හේතුවකට ද මන්දා මට හිතුනා කාලය මේ මොහොතෙ නතර වෙනව නම් කියල.

එකපාරටම විදුලි සැරයක් වැදුනා වගේ එයා මගෙන් ඈත් වෙද්දි මාත් ඉක්මනින් හිටගෙන උගුර පෑදුවෙ වුණු දේ මට එච්චර ගානක් නෑ කියල එයාට අඟවන්න. ඒත් මං බය වුණා අසීමිතව ගැහෙන මගෙ හදවතේ හඬ එයාට ඇහෙයි කියල.

-"ඕක මට දෙන්න."

අන්තිමට එයා එයාගෙ හීනි කටහඬ අවදි කළා.

-"අමතක වුනාද මං තමුන්ව බේරගත්තා කියල. ගෙවීමක් විදියට මට මේක ඕනි."

මං කිව්වෙ වොන් පන්දාහ සාක්කුවට ඔබා ගන්න ගමන්.

-"අර මෝඩ කෙල්ලන්ට අහුවුණා නම් ඒකත් එකක්."

එයා යාන්තමින් කොඳුරන හඬ මට ඇහුණා.

✍Choco Bee