Unicode
"ဂျယ်ယွန်း"
ကျောင်းဝန်းထဲကနေထွက်လာပြီး အိမ်က ဒီနေ့ လာမကြိုတာမို့ လမ်းလျှောက်ပြီးသာ ပြန်ရသည် ကားမှတ်တိုင်သို့ လမ်းလျှောက်နေစဉ် အနောက်ကနေ ပျစ်ချွဲချွဲနှင့် အော်ခေါ်သံတစ်ခုကြားလိုက်မိတာကြောင့် သူ စုတ်တစ်ချက်သပ်လိုက်မိသည်
လာပြန်ပြီ ဒီ ချွဲယူရီ..
မကြိုက်ပါဘူးလို့ ပြောထားလည်း သူက မရမက အတင်းလိုက်ကပ်သည် မေမေ့ကိုလည်း သူက မရရအောင်ပေါင်းထားကာ သူ့ကို အနေရခက်အောင် လုပ်သည်
မေမေက သူ့ကို ချွေးမအဖြစ်တော်ရန်ကိုပါ ဂျယ်ယွန်းနဲ့ ခဏခဏတိုင်ပင်သည်
တိုင်ပင်တိုင်း ဂျယ်ယွန်းမှာ စကားလမ်းကြောင်းလွှဲကာ ရှောင်ရှောင်ထွက်ရသည်
သူမှ ယူ့ရီကိုမကြိုက်ပဲ..
မယူနိုင်ပါဘူး
မေမေ့ကို စိတ်ဆင်းရဲအောင် မလုပ်ချင်လို့သာ သူနဲ့ အလိုက်အထိုက်နေပေးပေမယ့် သူအခုလို သူ့နားကပ်နေခြင်းကို တစ်စက်မှမကြိုက်....။
"ဂျယ်ယွန်း နင့်ကို ဒီနေ့အိမ်ကလာမကြိုဘူးလား"
"အင်း ကားပျက်နေလို့"
"ငါကားနဲ့လိုက်ခဲ့လေ"
"ရတယ် မလိုဘူး ငါ့ဘာသာ busစီးပြီး ပြန်လိုက်မယ်"
"နင့်လိုသူဌေးသားက busစီးလို့ဖြစ်မလား"
"ဖြစ်ပါတယ် စီးနေကျပဲ"
"လာပါ နင်ကလည်း"
"ငါမလိုက်ဘူးလို့ ပြောနေတယ်လေ"
"ဟိုက မလိုက်ဘူးပြောနေတာကို နင်က ဘာလို့ အတင်းခေါ်နေတာလဲ ချွဲယူရီ"
သူနဲ့ ယူရီစကားများနေတုန်း ဆောင်ဟွန်းက ရောက်လာသည်
ထိုအချိန်တွင် ဆောင်ဟွန်းရောက်လာလိုက်ခြင်းက ဘုရားတစ်ပါးပါးဆင်းကယ်လိုက်သလိုပင်...။
သူလည်း ဆောင်ဟွန်းနား အမြန်သွားလိုက်ကာ
"ဆောင်ဟွန်း လာ ပြန်ရအောင်"
ဆောင်ဟွန်းက ဘာလဲ ငါနဲ့ဘာဆိုင်လို့လဲဆိုသည့် ပုံစံဖြင့် သူ့ကို မျက်စပစ်ပြသည်
သူကလည်း ငါ့ကို ကူညီပါဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် မျက်စပြန်ပစ်ပြလိုက်သည်
"လာပါ ဆောင်ဟွန်းရဲ့ မင်းမေ့နေတာလား ငါနေ့လည်က ပြောထားတယ်လေ မင်းနဲ့တူတူပြန်ဖို့ကို"
YOU ARE READING
Love In The Past
Fanfictionအရင်ဘဝမှာတော့ မင်းနဲ့ကိုယ်ဟာ ပေါင်းစည်းဖို့ မဖြစ်နိုင်တဲ့ကိစ္စတစ်ခုကြောင့် ဝေးကွာခဲ့ရပေမယ့် ဒီဘဝမှာတော့ ဘယ်လိုအကြောင်းပဲရှိရှိ ဘယ်လိုကံကြမ္မာတွေပဲ ဖန်လာပါစေ ထပ်မဝေးကြတော့ရအောင်
