Unicode
"ဟမ် မင်းဘာပြောလိုက်တာ"
ဆောင်ဟွန်းဖွင့်ပြောလိုက်ပေမယ့် ဖွင့်ပြောလိုက်သည့်အချိန်နှင့်ကွက်တိပင် အနောက်က ဆိုင်ကယ်သံကြောင့် ဆူညံသွားသည်မို့ ဂျယ်ယွန်းမကြားလိုက်
ဆိုင်ကယ်သမားကိုပဲ အပြစ်ပြေးတင်ရမလား
အဲ့အချိန်မှ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ဖွင့်ပြောလိုက်မိတဲ့ ပါးစပ်ကိုပဲ ပြေးရိုက်လိုက်ရမလား ဆောင်ဟွန်းမသိတော့
"ဟင် ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး မင်းလည်း အိမ်ပြန်တော့လေ နောက်ကျနေပြီ"
"ငါမပြန်ချင်သေးဘူး ပြန်ရင် မေမေနဲ့ တစ်ပွဲတစ်လမ်းနွှဲရလောက်တယ် မပြန်ချင်ဘူး"
"နွှဲရလည်း အခုနွှဲလိုက်ပေါ့ကွာ နောက်လည်းဖြစ်ရမယ့်အတူတူ ဒီတစ်ရက်ပဲ စိတ်ဆင်းရဲခံလိုက်ပေါ့"
"အေးပါကွာ ပြန်ပါမယ် လာလေ တူတူပြန်ရအောင်"
"အေး"
~~
အိမ်ထဲရောက်တော့ ဧည့်ခန်းထဲ မေမေက ရောက်နှင့်နေပြီးသား
"ပြန်လာပြီလား ရှင်းမ်ဂျယ်ယွန်း"
"ဟုတ် မေမေ"
"မင်း ဒီနေ့လုပ်ပုံကောင်းသလား"
"သားလုပ်ရပ်ကို မေမေတို့မပြောခင်မှာ မေမေတို့ သားအပေါ်လုပ်တဲ့ လုပ်ရပ်ကရော"
"မိဘက ကောင်းစေချင်လို့ ကောင်းရာကောင်းကြောင်းလုပ်ပေးတာလေ မင်းက ဘာတွေမကျေမနပ်ဖြစ်နေရတာလဲ"
"ကောင်းရာကောင်းကြောင်း?? မေမေပြောသလို ဘဝကို အချစ်တစ်ခုတည်းနဲ့ တည်ဆောက်လို့မရဘူး ဟုတ်တယ် မေမေ ဒါပေမယ့် တစ်ဘဝလုံး လက်တွဲသွားရမယ့်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ လူကောင်းကို မရွေးချယ်မိရင် သားတစ်ဘဝလုံး စိတ်ဆင်းရဲနေရမှာရော မေမေမတွေးမိဘူးလား"
"ဆင်ခြေဆင်လက်တွေ ထပ်မပေးနဲ့ ရှင်းမ်ဂျယ်ယွန်း မိဘမျက်နှာ အိုးမည်းသုတ်တဲ့ကောင် ချွဲထယ်ဟွန်းတို့ဆိုတာ မင်းအဖေမဆုံးခင်ကတည်းက ငါတို့နဲ့ ခင်လာခဲ့တဲ့ ငါတို့ရဲ့ မိတ်ဆွေအရင်းခေါက်ခေါက်ကြီးတွေ မင်းအခုလိုလုပ်လိုက်တော့ ငါတို့တွေမိတ်ပျက်ကုန်ပြီ"
YOU ARE READING
Love In The Past
Fanfictionအရင်ဘဝမှာတော့ မင်းနဲ့ကိုယ်ဟာ ပေါင်းစည်းဖို့ မဖြစ်နိုင်တဲ့ကိစ္စတစ်ခုကြောင့် ဝေးကွာခဲ့ရပေမယ့် ဒီဘဝမှာတော့ ဘယ်လိုအကြောင်းပဲရှိရှိ ဘယ်လိုကံကြမ္မာတွေပဲ ဖန်လာပါစေ ထပ်မဝေးကြတော့ရအောင်
