his innocence

chapter 25

Drowned

Nagising akong walang ideya sa mga mangyayari mamaya. If I had known that it would happen, I should've never gone there with him.

"Lia, w-where are we going?"

"Malapit na," sambit ko. Hawak ko ang braso niya at hinihila siya sa paglalakad ko. Panay ang hawi ko sa mga ligaw na halamang nadadaanan namin. Kapwa namin naririnig ang tunog na nililikha ng bawat hakbang namin sa mga tuyong dahon sa lupa.

Yeah, right. We're inside the forest. I don't actually know where this place really is or what it's like now, but we used to come here with my friends when we were freshmen to sophomores. Ang tanging alam ko lang ay malapit ito sa school at saulo ko ang daan papunta sa paborito kong lugar dito noon.

We discovered this place when we tried to skip class for the first time in 7th grade.

"Lia--"

"Hush, snakes might hear you," ani ko nang akmang magsasalita na naman siya. Narinig ko ang pagsinghap niya pero nagpatuloy ako sa paghila sa kanya.

"Snakes don't have eardrums. . ." dinig ko pang bulong niya. Saglit ko siyang binalingan para irapan. Ang cute niya!

Ramdam ko ang paglapit ng katawan ni Gaddiel sa akin mula sa likod ko. He even unconsciously put his other hand on my shoulder. Takot din naman pala!

I can't help but smirk. Bakit ba palaging baliktad ang sitwasyon namin ni Gaddiel?

"Gosh!" I exclaimed when we finally arrived at our destination.

Napangiti ako at pinagmasdan ang maaliwalas na paligid. Walang pinagbago ang lugar kahit pa halos taon na kaming hindi nakakapunta rito.

"A waterfall. . ." Gaddiel muttered in awe.

Nilingon ko siya at ako naman ang namangha sa maamo at puno ng ekspresyon niya ngayong mukha. Tila kumikislap ang mga mata niya habang nakaawang ang labing inililibot ang tingin sa paligid.

"Lia, this. . . This place is beautiful," he said, may sumilip na ngiti sa labi niya.

I bit my bottom lip. "Indeed."

Hinarap ko siya kaya napalingon siya sakin. Maamo parin siyang nakangiti. Even his eyes are smiling.

Nabura lang ang ngiti ko nang may maalala. Napansin niya iyon kaya itinagilid niya ang ulo sa pagtataka.

"Lia?"

Mas lalo lamang akong nanggigil. "Remember what I told you last night?" I asked him as I advance towards him. Binalak niyang humakbang paatras pero hinawakan ko na ang magkabilang balikat niya.

"Don't. . ." he whispered breathlessly. Kung kanina ay ngiting-ngiti siya, ngayon naman ay kulang nalang silaban ang mukha niya.

"Don't what?" I can't help chuckle because he's so cute.

"B-bite me."

Napasinghap ako sa narinig. Namilog rin ang mga mata niya nang makita ang gulat kong ekspresyon.

"I-I mean don't. . . Don't bite me," he said hysterically. Iniwas niya ang mukha at tila hiyang-hiya na naman sa sarili.

Natawa ako. Simula talaga nang makilala ko si Gaddiel lagi na lang akong nakatawa. Kahit na mabilis talagang magbago ang mood ko at laging masama ang tingin sa lahat, siya lang ang parang switch na nakapagpapagaan ng bawat araw ko.

Everyone thinks I'm so cold, fierce and intimidating. But Gaddiel, Gaddiel feels like my sun, my warmer. Just like the sun in this the sparkling cold falls. He's the only boy I've been close to except for my father. He makes me feel things I never felt in my entire life.