ALASTAIR ARMENDAREZ

Chapter 7

“Salamat ho, Manong Tenor.” Sabi ko ng nakabalik ako sa mansyon ng mga Armendarez.

Tahimik ang loob ng pumasok ako. Wala akong nakita kay Manang Letisha gayundin si Lylia. Tinungo ko nalang ang aking silid upang ilagay ang mga gamit ko.

Naisipan kong linisin ang mga bintana sa sala. Suot ko ang kulay asul na uniporme ay nagsimula ako sa aking ginagawa.

Darn, I'm not really into this. Dati lang ay pinapanood at kinakausap ko ang mga kasambahay namin habang naglilinis sila noong nasa ibang bansa pa ko. Ang hilig hilig kong makipagkwentuhan sa mga kasambahay naming mga Filipina sapagkat wala naman akong palaging kausap doon. Lagi akong nanonood sa kanila habang nagtatrabaho.

I remember Abing and Hilda. Kumusta na sila? Are they looking for me? Are they worried about me? Almost one decade since they took care for me.

Napailing ako ng maalala ko iyon.

Naagaw lang ang atensyon ko ng bumukas ang pinto at iniluwa doon si Sir.

“Check my schedule tomorrow, Hilton. I have commitments in the afternoon. So probably by tomorrow morning is just my free time.” Narinig kong sabi nito.

He's still wearing his business attire. Kakagaling lang nito sa trabaho.

Sinundan ko ito ng tingin at dire diretso lamang itong pumanhik sa taas. Didn't he saw me?

Napailing ako sa naisip ko. Mali 'yan kaibigan.

Ipinagpatuloy ko lang ang pagpupunas ng bintana at pagtanggal ng mga alikabok. Sunod ko namang ginawa ay punasan ang mga frame sa dingding.

Bumungad sa akin ang malaking litrato ng tatlong lalaki na tila pare pareho sa kanilang itsura. Ang Senyor at ang dalawang anak nito.

Senyor looks like the two. It can't change the fact that he's good looking noong kapanahunan nito. Lumipat naman ang paningin ko sa dalawang anak nito. Right now, I can probably say that they has their own difference. Though, I can deny the fact that they are good looking.

Hugo is wearing a navy blue suit while Alas is wearing a gray suit. Sa ngayon ay napatunayan ko na kung sino talaga ang serious type sa kanilang dalawa. Hugo is a playboy based on his look and pierce in his ear. Nasa mata palang niya ay kitang kita na ang pagkaplay boy nito. On the other hand, Alas emotion is nowhere to be found. He's darn serious. Like, wtf! Talagang pinaglihi ba talaga 'to sa sama ng loob?

“Anong ginagawa mo dyan, Ara?” Muntik na akong atakihin sa puso ng bumulaga sa akin ang boses ni Manang Letisha.

Kaagad akong napayuko.

“Sorry Manang. Uh–naglilinis ho kasi ako tapos napansin ko ang malaking litrato na yan.” Itinuro ko pa iyon.

“Matagal na iyan.” Aniya. “Anong oras ka ba dumating bata ka? Kumain ka na ba?” Pagtatanong nito.

“Kani kanina lang ho, Manang. Wala ho kasi akong nakita sa inyo pagdating ko kaya naisipan kong punasan nalang ang mga bintana at itong mga frame na nakadikit sa dingding.” Sagot ko.

“Parating na ang Senyor maya maya. Tama na muna yan at tulungan mo akong magluto. Si Alas ay kadarating lang galing trabaho tiyak akong nagugutom na rin iyon.” Napatango nalang ako.

Sumunod ako kay Manang papuntang kusina at hindi na natuloy ang balak ko sanang punasan ang frame sa kadahilanan ay masyadong nakuha ang atensyon ko sa taong nasa litrato.

“Si Lylia ay umuwi rin kahapon. May sakit ang anak niya. O siya sige na kunin mo na ang pinamili ko kanina.” Tumango naman ako bilang pag sang ayon sa kanya.