ALASTAIR ARMENDAREZ

Chapter 11

       NAGYAYA ang señorito na sumakay sa kabayo kinahapunan. I feel so nervous because it is my first to to ride with the horse.

Hindi ko nga alam kung nagtataka na ba si Manang sa akin pero inaya naman ito ng señorito, ayaw niya sapagkat hindi na nito kayang umangkas sa kabayo.

Alas give me a denim jacket to ease the cold which make me smile. Hindi ko alam kung sigurado ba ako sa gagawin ko.

“Let's go?” he blurted at me as he hold my hands. Mabilis ko namang iyong naiwaksi atsaka lumingon sa paligid.

“Alas.”

“Hey, we're just the two of us here.” he laugh at me.

Napaiwas ako ng tingin sa pagkakahiya. Tinungo naman naming kung nasaan ang mga kabayo.

“Magandang araw ho, señorito.” the guy suddenly greet him. Tinanguan lamang niya ito. “Handa na ho si Grayson.” Dagdag niya habang hawak hawak ang lubid ng kabayo.

Napakunot pa ang noo ko. Required ba talagang magkaroon ng pangalan ang kabayo?

“Alas...” Para akong batang napahawak sa laylayan ng damit nito ng gumalaw ang kabayo.

“Its okay, Ara..come on...” Nauna itong sumakay sa likod ng kabayo.

Nakagat ko nalang ang aking labi na sumunod sa kanya.

“Mama!” I yelled as I reach for his shirt to hold on.

Tinawanan lang ako nito.

“Just hug me! I won't let you fall. Sa akin ka lang mahuhulog, ara.” with that, my cheeks blush. 

He hold my hand and put it on his waist. Naramdaman ko naman kaagad ang matigas na tiyan nito dahilan upang makapagpalunok sa akin.

“Mamaaaa!” Impit akong napasigaw ng gumalaw ang kabayo. I even hug him tighter.

“Hey, just calm down. You're making me hard down there!” he said.

My eyebrows furrow. What did he say?

“Señorito....”

“Just hug me!” napangiti ako.

Idinikit ko lalo ang mukha ko sa matipunong likod nito. Oh my gosh, he smell so good and I love it.

Marahan lamang sa paglalakad ang kabayo na ikinakalma ng sistema ko. I started to roam my eyes at the whole place. Nakakamangha dahil karamihan ay pine trees and bumubungad sa aking mga mata.

“You okay?” I heard him ask me.

“Uh..yes!” I hug him more tighter.

Hugging him right now makes me smile and feeling better. It's my first time to hug a person especially a man. Ang sarap sarap pala sa pakiramdam!

“You're really used to do this, señorito.” I whisper between his ear.

“Yeah! I love horses.” napangiti ako. “Aren't you scared anymore?”

“No! Because I trust you!” I speak.

He suddenly reach for my hand and caress it. Nakangiti lamang ako habang pinapanood ang mga puno sa aking paligid.

As we finally reach our destination, bumangad naman sa amin ang isang rest house doon. I even saw the overall beauty of the place. Na mas lalo kong ikinamangha.

He guided me inside the rest house. Naupo kami sa pandalawahang upuan.

“You look so adorable huh! First time mo ba talaga dito, Ara?” Aniya sa akin.