Prios 5: Prios Extinction

38. Threat

Kalagitnaan ng gabi, tinatahak nina Edric at Zephy ang gitna ng kakahuyan. Nakatawid na sila sa pond sa likod ng mansiyon at iba ang dahilan ng kilabot ni Zephy sa mga sandaling iyon.

Hindi siya nakararamdam ng takot sa gubat. Para kasi sa kanya, hindi siya sasaktan ng mga bantay roon. Pero nararamdaman niya ang bigat ng parteng iyon ng kakahuyan na para bang lalo siyang hinahatak ng lupa para mahirapang makahakbang.

Magmula nang makatawid sila sa lawa sa likod ng mansiyon, hindi na nawala ang paninindig ng balahibo niya. Kagat-kagat niya ang labi habang nakatutok ang dalang maliit na flashlight sa nilalakarang daan. Maingay ang bawat paghakbang dahil sa mga tuyong dahon, pero may nakasunod naman sa kanilang asong bantay na ipinasama ni Bin. Kahit paano, kahit maingay man ang bawat yabag, hindi siya mag-aalalang baka may sumugod sa kanilang kung ano man mula sa kadiliman ng kakahuyan.

"Sure kang okay lang na samahan mo 'ko?" mahinang tanong ni Zephy habang pasulyap-sulyap kay Edric na deretso lang ang tingin sa daan nila.

"I already told you my answer, human."

"Alam ko naman kasing busy ka sa trabaho. Ang dami nang nakabukas na gate. Kahit si Poi, alam na delikado na ang buong north."

"The Prios is doing their best to relocate the affected families."

Napabuntonghininga si Zephy at lumiko sila sa kaliwang daan nang mauna roon ang kasama nilang malaking itim na aso.

"Nakita ko nga sa reports, may mga pamilya nang ipinadala sa south para doon na tumira."

Hindi na kayang itago pa ng mga taga-Prios ang mangyayaring delubyo sa norte. Tuwing makikita ni Zephy ang listahan ng mga pamilyang pumapayag na lumipat sa south, lalo lang niyang nararamdaman na delikado na nga ang sitwasyon. Huli sa listahan ng Prios ang south bilang bagong tahanan at magandang ideya naman para sa mga tao, at naroon na sila sa puntong isa-isa nang ipinalilikas ang mga tao sa norte at maiiwan na lang silang lahat doon.

Huminto ang itim na aso sa bungad ng dalawang nagtatayugang puno. Napalunok si Zephy nang mahagip ng ilaw ng flashlight ang dambanang naroon. Hindi iyon espesyal, malaking tipak lang iyon ng bato, pero may kung anong enerhiyang umiikot doon na hindi naman niya tipikal na nararamdaman pero nararamdaman niya sa mga sandaling iyon.

Huminto na ang itim na aso sa tapat ng dalawang malalaking puno at pumaling agad sa likod. Pinanood iyon ni Zephy sa pag-alis dahil mukhang hanggang doon lang ang tulong na kayang ibigay sa kanila ni Bin.

Lumakas na naman ang kilabot at napakapit na si Zephy sa braso ni Edric nang lakarin nila ang papasok sa dambana.

Hindi lingid sa kaalaman ni Zephy na bawal ang kahit sinong nilalang doon. Higit na ipinagbabawal ng Prios ang pagtapak doon sa napakaraming dahilan: una, lugar iyon ng mga bantay ng gubat; pangalawa, lugar iyon ng mga Dalca; higit sa lahat, hindi bahagi ng saklaw ng kapangyarihan ng testamento ang bahaging iyon ng Helderiet Woods kung kaya't walang nagtatangkang dumako roon.

Kung tutuusin, walang kakaibang nakikita si Zephy sa parteng iyon ng kakahuyan. Madilim lang, mapuno, may malaking tipak ng bato, at maraming tuyong dahon na nakatakip sa tuyong lupa. Pero iba ang pakiramdam niyang parang may humahalukay sa sikmura niya at para siyang masusuka. Walang masangsang na amoy roon para sisihin dahil amoy na amoy ang bango ng bawat punongkahoy na humahalo sa hangin ng gabi.

"I know you're here," sabi ni Edric kaya napatingala sa kanya si Zephy paglakad nila malapit sa malaking bato.

Pagbalik ng tingin ni Zephy sa harap, nanlaki ang mga mata niya nang may mabuong puting usok doon na naging katawan at napalitan ng aparisyon ng isang magandang babaeng halos tingalain niya dahil sintangkad din ni Edric. Nakasuot ito ng puting roba na may mga ginto sa bawat dulo ng manggas at laylayan, maging sa kuwelyo. May diyamante itong tiara at napakaputi pero matapang ang tingin. Naabutan na lang ni Zephy ang sarili na nakanganga sa sobrang ganda ng mukha ng nakikita sa harapan niya.