#unicode
ထယ်ယောင်းအခန်းထဲပြန်ဝင်လာသည်နှင့် အဝတ်လဲခန်းထဲက ထွက်လာသည့် ဂျောင်ဂုနှင့် တန်းတိုးသည်။
စိတ်ထဲအဆင်မပြေတော့တာမို့ ဒီကောင်နှင့်လည်း အခြေအတင်မဖြစ်ချင်တော့ပေ။ထယ်ယောင်းတွင် သူ့စိတ်အား အလုံးစုံသိရှိနားလည်ပေးသူမရှိပေ။
အမြဲတမ်း သူ့အမှားပဲဟုတွေးနေကြသူကများတတ်သည်။
အိပ်ယာပေါ်ပစ်လှဲလိုက်ရင်း တစ်ဖက်သို့လှည့်ကာ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားပစ်လိုက်သည်။သူစိတ်ရောလူရော ပင်ပန်းလွန်းတာကြောင့် အနားယူလိုက်မှအဆင်ပြေတော့မည်လေ....
ဂျောင်ဂု အချိန်ခဏလေးအတွင်း အသက်ရှူသံမှန်မှန်လေးနှင့် အိပ်ပျော်သွားသူကို အလုပ်စားပွဲမှနေ၍ ကြည့်နေမိသည်။
အသက်ရှူနှုန်းကြောင့် နှိမ်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်နေရှာသော နောက်ကျောပြင်လေးက သူ့အတွက်တော့ တလောကလုံးနှင့်ပင်လဲပစ်ချင်စရာ
အနားသို့သွားကာဖက်တွယ်ချင်သည့်စိတ်တွေကို သူချိုးနှိမ်ထားရသည်။
Healerသည် အိပ်စက်နေချိန်တွင်တော့ ဂျစ်ကန်ကန်အဆိုးလေးမဟုတ်သည့် အတိုင်းပါပင်။
ခပ်ဖွဖွခြေလှန်းရင်း ထယ်ယောင်းမျက်နှာလေးရှိရင်ဘက်ခြမ်းတွင် သူထိုင်ချကာ အပြစ်ကင်းလှတဲ့မျက်နှာလေးကို ငေးကြည့်နေမိပြန်သည်။
" Healer ကိုယ့်ကိုဘာလို့များ မမှတ်မိရတာလဲ "
နှဖူးပေါ်ကျနေတဲ့ ဆံပင်တစ်ချို့ကိုထိတွေ့ကြည့်တော့ မျက်မှောင်ကလေးကျုံ့သွားသည်။
နိုးနေချိန်သာဆို လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးတွေဖြင့် ဆုတ်ထားတဲ့လက်သီးစာ သူမိမှာအသေအချာပင်။
' အဟွန်း '
ညင်သာတဲ့ရယ်သံတစ်ခုဟာ တိတ်ဆိတ်တဲ့အခန်းထဲ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။
...
ထယ်ယောင်းနိုးလာချိန်တွင် မှောင်စပျိုးနေပြီဖြစ်သည်။
အိပ်ယာပေါ်ကထထိုင်လိုက်ရင်း အခန်းတွင်း ဝေ့ဝဲကြည့်တော့ မည်သူမှရှိမနေပေ။
ရေချိုးပြီး အပြင်ထွက်ဖို့ စဥ်းစားမိတာကြောင့် ရေချိုးခန်းထဲဝင်လာလိုက်သည်။
ဒယ်ဒီရှိတယ်ဆိုသော်ငြား သူ့အလုပ်နှင့်သူမို့ ထယ်ယောင်းကို စောင့်ကြည့်အားမည်မထင်ပေ။သူဒီည Club ကိုသွားချင်နေသည်။
