Posta Güvercini Mi?

Posta güvercini

Soğuk yabancı bakan yeşil gözleri donuktu.Kısa sürede gözlerini gözlerimden çekmiş hemen ardından çizim defterini kapatmıştı.Uzattığı bacaklarını toplayıp kendine çekti ve hızla ağaçtan destek alıp doğruldu.Soğuk olduğu belli olan su şişesine takılı kaldı gözleri bir süre,Ardından yüzüme bile bakma gereği duymadan su şişesini alıp gitmişti...

'Peki ne olmuştu böyle? Ne yani tanımadığım birinin bana ne olup olmadığını sormasını veya elindeki şişeyi al koy demesini mi bekliyordun yani? Centilmenlik veya.'

Hayır !-
Of Evet yani...

En azından bana öyle bakmamasını isterdim o ne öyle sanki sköişim gibi .Sanki onun değerli hayatından dakikalarını çalmışım gibi bakmıştı gözleri.Neden bilmiyordum ama bu durum üstüne tüm dünyam yıkılmıştı...

O gün ne mi oldu? Omzumda koca bir morarıkla tüm gün okulda buz ile gezmiş tanıdığım herkesin bana Garip bakışları ile maruz kalmıştım. Sanki şişe tutan kız hiç görmediler abi hayatlarında.Zaten ıslanmış saçlarım perperişanım bi de siz bakın tamam ok.

Neuse O günkü müzikten midir bilmem.Fakat o hiç okulda fark bile etmediğim, karşı cinse bile bakmaya değer görmediğim okul koridorlarında onu arar olmuştu gözlerim...

Hayat da tam işte o zaman vurduğğğ brniiiii Tamam,güzellik algısının altında bir insan değildim.Fakat bu şeylere ilgim olmadığından ve böyle bir duyguyu hiç yaşamamış olduğumdan olsa gerek.Bana da böyle gelen insanları terslemiş dalga geçip reddetmiştim.Fakat o şeyin bir gün bana vurabileceği ihtimalini hiç görmemiştim.
KARMAAAAAAAAAA derler dimi deniz.

Bir kaç ay boyunca onu aradı gözlerim okula erken geldiğimden bir gün camdan tamamen hiç gözümü ayırmadan okulda bile olup olmadığını sorgulamışlığım vardı.Fakat sınıfını ve nerde olduğuna sonunda bir kaç günün ardından emin olmuştum. Fark etmem uzun sürmemişti.Sınıfımızın hemen çaprazında, koridorun sonundaydı.

O gün onu gördüğümde ki kalp atışını size anlatamazdım öylece koridorda donup kalmıştım.
Kendi kendime sinirle konuştum 'far görmüş tavşan değil de camış gibi bakakaldım'

Günler haftalar geçti.Kabullenmek istemiyordum hayatımda sadece iki dakika gördüğüm bu çocuğu kaç aydır düşündüğüme inanmak istemiyordum.Yani bana eskiden malca gelirdi. Hormonlarsa demek.ĞWMWPWMWLW

Dışarıya gösterdiğim kişiydi Deniz. Dışarıdan öz güvenli hayatı iyi görünen bir kız olmuştum,fakat hiç bir zaman öyle değildim zaten hepimiz içten içe yetersiz değil miydik ...

Ne yapıp edip adını bile daha bilemediğim bu çocuk hakkında bir şeyler öğrenmek istiyordum hızlıca.Düşüncelerim hep onla ilgi olmaya başlıyor, zihnimi dolduruyor,sinirlerim bozulmaya başlıyordu.Okul nöbetçisi olduğum bir gün sınıf defteri için onların sınıfına da girmiştim sonunda.Telaşlı halim ile düzensiz nefeslerimi dizginlemeye çalışırken, kapıyı çalmış ve onu görmenin telaşı ile adımımı atmıştım.Göremediğim gözlerinin yeşilliği belli etmişti kendini.

Öğretmenin sesi kulaklarımı doldurdu yoklama aldığı her halinden belli olan hoca seslendi ," Bulut"
Sınıftan her halinden bakımlı olduğu belli olan ve her erkeğin kalbini çalabilecek bir çekiciliği olan kız sınıfı sesi ile doldurdu.

"O yok hocam."

Nedensizce bu kız ile aynı sınıfta bulunma düşüncesine bile sinir katsayım artmaya başlıyordu. O ne öyle yayık yayık konuşuyo?Bu iğrenç his de ne böyle! Bu fikri aklımdan çıkarmaya çalışıp asıl odaklanmam gereken bir konu vardı.Çocuğun sonunda sosyal medya hesabını bulacaktım.

Madem bu çocuk okulda hayalet gibiydi çıkmıyor da dışarı hayvan. Ve göz göze bile gelemiyordum.O zaman ben ona yazacaktım.Soğuk nevale gibi bir şeydi hatta grip. Onunla birlikte sende hasta olurdun.Ve o da beni almıştı salgınına.Allahtan artık internetle ulaşabiliyoruz.

Sınıftaki ortak arkadaşlarımdan kolaylıkla bulurum diye arama butonuna ismini yazdım ve tahmin ettiğim gibi aynı isimde bir çocuk dikkatimi çekti.
Profil fotoğrafı karanlık bir temaydı sadece gitar ile başını yere eğmiş biri vardı.Gönderisi yoktu ve gizli hesaptı bu da tabii ki beklediğim gibiydi...O ne öyle ıssız adam tripleri? Sarma da getirim mi koçum?

Ellerim fake hesabımdan onun profilinin mesajlar kısmına gitmiş ve klavyeye donuk gözlerle ne yazacağımı tartıyordum.Yazmam gerekliydi en azından kim olduğumu bilmeyecek ve onu tanıma fırsatım olacaktı.Neden olmasın ki belki cevap verirdi.

Ellerim klavyede gezindi.
-Pişt kendinden bile haberin olmazken ben senden neden bir haber bekliyorum ki? Posta güvercini miyim ben?

Attığım mesajı silip silmemek arasında gidip geliyordum.Tabii ki de ilk mesaj böyle olmamalıydı dimi, yaza yaza posta güvercini mi olmuştum!? Silip silmeme düşüncesi zihnimi dakikalarca harcamışken Mesajı silmek için iptal tuşuna basmaya yeltendiğimde yaşadığım şok ile nefesimi tutmuştum.

Hass*ktir gördü bile-