TaeMin'in mesajları okurken merdiveni aniden bırakması üzerine dağılan dikkatimle dengemi kaybedip merdivenlerden aşağı düşmüştüm. Kolumun üzerine düşmemle çığlık atmam bir olmuştu.
En son gördüğüm şey TaeMin'in beni kucağına alışı ve etrafımızdaki kalabalığı yarışıydı...
*TaeMin'in Ağzından*
Kendime lanet ettim. Benim yüzünden bu hale gelmişti. Benim gereksiz kıskançlığım yüzünden olmuştu. Ona güveniyor muydum? Hem de tüm kalbimle... Onu hak ediyordum? İşte bundan emin değildim.
Doktor: Kolunda kırık var. Omzu ve sağ ayak kemiği incinmiş. Kolunu alçıya aldık. Ayağı için de krem veriyorum. Günde bir kere ovalayarak sürmesi lazım ve ev istirahati şart.
Ben: Ne kadar istirahat etmesi gerek ? İyileştikten sonra dans edebilir değil mi ?
Doktor: Kemiğindeki kırığın iyileşmesi 1 ile 2 hafta arasında değişir. Ayağında kırık olsaydı tekrar dans etmesi zor olurdu ancak kol kırıkları daha çabuk iyileşir yani çok etkileyeceğini düşünmüyorum. Tabi ki bu tamamen hastaya bağlı.
Ben: Te-teşekkür ederim.
Doktor odadan dışarı çıktığında yere çöktüm. Benim yüzümden dans edemezse ne yapacaktım ? Bütün hayallerini paramparça etmiş olabilirdim. Düşüncesi bile korkunçtu. Onun yüzüne nasıl bakacağımı bilmiyordum. Karşısına çıkmaya yüzüm yoktu...
*EunJi'nin Ağzından*
Tanıdık bir kokuyla gözlerimi açtığımda hastane odasında olduğumu fark ettim. Kolum alçıdaydı ve bütün vücudum ağrıyordu. Merdivenden düşmem ve - en fazla 2 metre yükseklik olmasına rağmen -bu hale gelmem ya kötü şansım yüzündendi ya da geçmiş hayatımda seri katil falandım.
Odaya girenlerin bağırışları ile refleks olarak gözlerimi kapattım.
JiYeon: Tanrım o TaeMin'i elime bir geçirirsem parça pinçik edeceğim!
SoJin: Saçmalama JiYeon-ah... TaeMin'in EunJi'yi ne kadar çok sevdiği gözlerinden okunuyor.
JiYeon: Sevdiği için mi bu halde ?
Hyeri: Daha olayı bilmiyoruz. Belki de sadece EunJi sakarlık yapmıştır. Bilirsiniz bu konuda üstüne yok.
JiYeon: Az önce TaeMin'in yere çöküp hepsi benim yüzümden diyerek ağladığını görmedin sanırım.
SoJin: Bir açıklama-
Gözlerimi açtım ve yatakta doğruldum. TaeMin'in kendini suçlaması isteyeceğim en son şeydi. Yaşadığı onca şeyden sonra onu yalnız bırakamazdım.
Ben: TaeMin nerede şuanda ?! O iyi mi ?!
SoJin: Sen ne zamandır uyanıksın ?
JiYeon: Hala o serseriyi mi düşünüyorsun ?
Ben: TaeMin nerede ?
Hyeri: Biz gelmeden önce buradaydı. Az önce hastaneden çıkarken gördüm.
Yataktan çıkıp ani bir adım atınca suratımın üzerine düşmem bir olmuştu. JiYeon ve Hyeri ikilisinin yardımıyla kaldırılıp yatağa yatırılırken içimden 78574694. kez kendime küfür etmeyi ihmal etmedim.
JiYeon: Gerçekten ne yaptığını zannediyorsun ! Şu anda TaeMin'i düşünme zamanı değil! Şu haline bak bir!
Ben: Onunla konuşmalıyım.
SoJin: Şimdilik hiç bir şey düşünmeyip dinlenmen daha iyi olacak Eun-ah.
Ben: Ama unn-
SoJin: İtiraz istemiyorum EunJi. Babana da haber vermedik henüz. Bir telefon açsan iyi olacak.
