ရှောင်းကျန့်ရဲ့ ပထမဆုံး ရုံးတက်သည့်နေ့မို့ နေ့လည်လောက်မှာ အဖိုးရှောင်းက ဖုန်းဆက်ကာ အဆင်ပြေမပြေ မေးလေသည်။သူက ရှောင်းကျန့်ကို လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ အဆင်ပြေအောင်နေဖို့နဲ့ အစားအသောက်တွေကျွေးမွေးဖို့ပါ ယွမ်၅သန်း ပေးလိုက်သေးသည်။
အဖိုးဖုန်းဆက်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာဘဲ အကိုကြီးရှောင်ယွင်ကပါ ဖုန်းဆက်လာကာ အစစအရာရာ ဂရုစိုက်ဖို့ မှာလေသည်။သူလည်းဘဲ အဖိုးလို ပိုက်ဆံလွှဲပေးလိုက်သေးသည်။
ဝမ်ရိပေါ်က ဖုန်းပြောနေတာတွေကို ကြားနေရတာမို့ ရှောင်းကျန့်ဘာကြောင့်ဆိုးတာလဲဆိုတာကို သိသွားခဲ့သည်။တစ်အိမ်လုံးက အလိုလိုက်နေသောကြောင့်ပင်။
နေ့လည်ကိုရောက်နေပြီမို့ ရှောင်းကျန့်က နေလည်စာစားရန် ဝမ်ရိပေါ်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
"သူဌေး...နေ့လည်စာသွားစားရအောင်"
"ရတယ်...အလုပ်မပြီးသေးဘူး...မင်းသွားစားနှင့်"
"ဒီလိုလုပ်တာက ကျန်းမာရေးနဲ့ မညီညွတ်ဘူးနော်"
"ကိစ္စမရှိဘူး"
"ဒါဆိုလည်း ကျွန်တော်ခင်ဗျားကို စောင့်မယ်"
"မစောင့်နဲ့"
ထိုအချိန်မှာဘဲ ကောင်းရှန့်ဟာ ရုံးခန်းတံခါးခေါက်ကာ ဝင်လာခဲ့သည်။သူလက်ထဲမှာ ကြီးမားတဲ့ထမင်းဗူးကြီး ရှိနေသည်။
"ရှေ့နေရှောင်း...ဒါက မင်းအတွက် လာပို့သွားတာပါ"
"ဘယ်သူလာပို့သွားတာလဲ"
"အဲ့တာတော့မသိပါဘူး...စာပါပါတယ်"
ရှောင်းကျန့် ထမင်းဗူးကြီးကို ယူလိုက်ကာ စာကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။စာက
"ကျန့်အာ...အကိုဆေးကျောင်းမတက်ခင်တုန်းက အချက်အပြုတ်သင်ခဲ့တယ်...တစ်နေ့ ကျန့်အာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရင် ထမင်းဗူးပြင်ပေးမယ်လို့ စိတ်ကူးခဲ့တာ...အခု အကို့ဆန္ဒပြည့်သွားပြီ...ဒီနေ့ကစပြီး ကျန့်အာရဲ့ နေ့လည်စာကို အကိုတာဝန်ယူပေးမယ်
မင်းရဲ့ချစ်လှစွာသောအကိုလေး ရှောင်းကျိ"
ရှောင်းကျန့် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် ပြုံးလိုက်သည်။အဖိုးနဲ့အကိုကြီးတို့က သူ့ကိုအမြဲဂရုစိုက်ပေမဲ့ အလုပ်များသူတွေမို့ ဖုန်းဆက်ပေးတာ ပိုက်ဆံလွှဲပေးတာတို့သာ ရှိသည်။အကိုလေးရှောင်းကျိသာ သူ့ကို ဂရုအစိုက်ဆုံးပင်။
