Let's travel Palawan in Douglas' eyes.
Douglas Alejandria, a son of Cuyo's Vice Mayor, decided to leave their hometown and live alone and work his ass out to live in Coron. It was all good until one tourist came and changes the course of the world f...
Oops! Ang larawang ito ay hindi sumusunod sa aming mga alituntunin sa nilalaman. Upang magpatuloy sa pag-publish, subukan itong alisin o mag-upload ng bago.
What's life like in Coron? Sumisid nang sumisid.
For the past few years, I have been living in Coron away from my family, mas dumami and nagkagusto sa akin. Well, I won't lie that some tourists find me attractive.
Meron pa na gusto akong isama sa dinner nila o kaya sa hostel na tinutuluyan nila. But I respectfully declined to their offers, hindi naman ako kaladkaring tao. But if helping them would also help them to enjoy the island, why not?
When people say there's more opportunity out on this island. Lalo na sa Manila. I've never been there. I don't know what the city there looks like. I just saw them everywhere on social media, but I feel like all the dirty pollution will suffocate me.
Baka mahimatay na lang ako sa daan nang biglaan.
I could stand the heat, but the pollution in the city would definitely kill me.
"Uwi ka na, Doggy?" tanong ni Ankol.
Tumango ako. "Oo, may dinner kami, e."
"Naks naman! May na-hakot ka sigurong turista at isasama ka pa nila sa dinner nila. Bigatin naman pala ang Doggy nation! Shih Tzu na ngayon."
"Adik ka, Ankol. Walang gano'n." Iiling-iling kong tugon. "Good boy tayo, Kol. Niyaya lang ako nina Tito't Tita na sumama sa dinner nila. Hindi pa nga sana ako makakasama, sinabihan ko na 'yon sila, pero pinilit pa nila so wala akong magagawa."
"E, 'di, umalis ka na!" saad ni Ankol. "E, baka naghihintay na pala sa 'yo sila."
"Sige, sige. Bukas ulit!"
Nang makapagpaalam ako, tumungo na ako sa bangka na naghihintay sa tabing dagat. Binati ko ang namamangkero at idinala ako nito sa kabilang isla. Hindi ko dala ang motor ko kaya kailangan kong tumungo sa bahay ko.
Mga fifteen minutes din ang lakaran simula sa tabing dagat hanggang sa tinutuluyan ko. Hindi kalayuan at walang problema sa mga bahay dahil ako lang mag-isa ro'n.
When I got to Coron 3 years ago, nakikituloy muna ako sa bahay ng mga kamag-anak ko. Nakakahiya man, pero tinanggap nila ako. My parents would want to pay for everything I need for the past few years, but I keep rejecting what they would like to give to me. Ang hindi ko alam, palihim din pala nilang pinapadalhan sina tito ng pera dahil nga nakikituloy ako sa bahay nila. That would suffice all the necessities-kuryente, tubig, at pagkain. Walang problema sa renta dahil sariling bahay nila tito iyon.
That's the moment I know I have to make a decision. I move out of their house. My parents then stopped sending money to them and I kept making my own money to live as the day goes by.
Mahirap mamuhay sa Coron kung wala kang kakilala. Mahirap mamuhay kung wala kang abilidad na humanap ng trabaho na ikabubuhay mo. I did everything to live back then, and then I got to love free diving and that's how I was able to carry myself by not being a burden to anyone.
