Στο Ενδιάμεσο

κεφάλαιο 1

Προχωράω μέσα στα σκοτεινα στενάκια της πόλης μου, η αλήθεια είναι πως αρχίζει να με ταράζει αυτή η νεκρική σιωπή που κυριαρχεί στην ατμόσφαιρα

Επιταχύνω τα βήματα μου για να φτάσω όσο το δυνατόν γρηγορότερα γίνεται στο σημείο που δώσαμε συνάντηση

Το γεγονός πως βρίσκομαι ολομόναχη εδώ δεν μου το κάνει εύκολο

Μόλις έφτασα στο σημείο που είχαμε δώσει συνάντηση με τα κορίτσια, βέβαια δεν είναι καμία εδώ και πάλι πρέπει να τις περιμένω μέχρι να εμφανιστούν

Αποφασίζω να κάτσω σε ένα παγκάκι και απλώς δεν έχω κάτι καλύτερο από το να παρατήσω τον χώρο γύρω μου, χρόνια είχα να έρθω εδώ είναι η αλήθεια

Όταν ήμουν μικρή ερχόμουν εδώ με τους γονείς μου και τον αδερφό μου και παίζαμε ατελείωτα για ώρες

Τι ωραία που ήταν

Βλέπω δίπλα που έχει πολλά δέντρα και την παιδική χαρά με τις κούνιες και τις τσουλιθρες, βέβαια έχουν γίνει αρκετές αλλαγές αλλά ο χώρος παραμένει ο ίδιος με τότε

Είναι πολύ ήσυχα και ωραία αυτήν την ώρα, μου αρέσει

Γενικότερα μου αρέσει η ησυχία

Κουμπωνω καλύτερα το μπουφάν μου και περιμένω λίγο ακόμα

Αν δεν εμφανιστούν θα φύγω πραγματικά έχω ξεπαγιασει, το κρύο είναι αφόρητο

Ειδικά αυτόν τον μήνα

Έχουν περάσει περίπου 10 λεπτά και ακόμα να εμφανιστούν. Αναρωτιέμαι τι κάνουν αλήθεια

Ανοίγω το κινητό μου και μπαίνω στις επαφές και καλώ την Αναστασία

Μετά από τρεις χτύπους το σηκώνει. «Έλα τι έγινε;» μου λέει «που ειστε; σας περιμένω πόση ώρα και ακόμα να έρθετε, έχω ξεπαγιάσει» της λέω με λίγο νεύρο στην φωνή μου «μα η Κωνσταντίνα μου είπε ότι το ακυρώσαμε» μου απάντησε ρίχνοντας ένα αμήχανο γελάκι

Παραξενεύτηκα γιατί δεν θυμάμαι πότε να το ακυρώσαμε

Γιατί να πει ψέματα;

«Καλά άμα είναι θα γυρίσω σπίτι» της είπα χωρίς πολλά πολλά «τα λέμε αύριο» λέω και χωρίς να της αφήσω περιθώριο να πει κάτι άλλο της το έκλεισα. Ξεφυσηξα και κοίταξα τον ουρανό

Γιατί σε εμένα;

Την στιγμή που πήγα να σηκωθώ για να φύγω άκουσα μια βαριά αντρική φωνή από πίσω μου, αμέσως αναπήδησα από τον φόβο μου και γύρισα να κοιτάξω ποιος είναι