Στο Ενδιάμεσο

Κεφάλαιο 46

«Αγαπητοί επιβάτες, σας ενημερώνουμε ότι το πλοίο μας καταπλέει στο λιμάνι της Σκοπέλου. Παρακαλούμε οι επιβάτες που αποβιβάζονται στον σταθμό αυτό, να ετοιμάσουν τα προσωπικά τους αντικείμενα και να κατευθυνθούν προς τις εξόδους» πετάγομαι απευθείας πάνω ακούγοντας την ανακοίνωση στο μεγάφωνο και αρχίζω να σκουντάω τον Αχιλλέα που είχε αποκοιμηθεί

«Επιτέλους» μουρμουρίζει ο Στέφανος κουρασμένος και σηκώνεται πάνω πιάνοντας την τσάντα του

«Πιάστηκε ο κωλος μου τόσες ώρες εδώ πάνω, δεν είχε και τίποτα ενδιαφέρον να κάνουμε» παραπονιέται η Σία και τεντώνεται μόλις σηκωθεί από την θέση της

Είμαι τόσο χαρούμενη, πρώτη φορά μόνη διακοπές με φίλους, ούτε ο μπαμπάς, ούτε ο Ανδρέας, ούτε κανένας να μου λέει τι πρέπει να κάνω και τι όχι

Προχωράμε προς την έξοδο και μόλις βγούμε έξω παθαίνω ένα σοκ λίγων δευτερολέπτων, αυτό το νησί είναι όνειρο

Πόση ομορφιά ακόμα;

Ο κρύος καθαρός αέρας χτυπάει απότομα το πρόσωπο μου και κλείνω ασυναίσθητα τα μάτια μου απολαμβάνοντας αυτή την δροσιά

«Νεφέλη! Προχώρα άντε!» Μου φωνάζει η Σια λίγα μέτρα μπροστά μου διακόπτοντας με από την όμορφη στιγμή μου

Θυμίστε μου γιατί την πήραμε μαζί μας αυτήν;

Προχωράω με γοργά βήματα για να τους φτάσω και έπειτα ρωτάω

«Το ξενοδοχείο ξέρουμε που είναι;»

«Θα το βρούμε» λέει χαλαρός ο Αχιλλέας με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο του

{...}

«Τι γαματο δωμάτιο που έχουμε!» Φωνάζει ενθουσιασμένη η Σια κοιτώντας τον χώρο γύρω μας

«Αχ το ξέρω» μουρμουρίζω χαρούμενη και πέφτω εξουθενωμένη στο κρεβάτι «νιώθω πολύ βρώμικη όμως, θα κάνω ένα μπάνιο» λέω και σηκώνομαι πάνω

«Κάτσε να πάμε να δούμε το δωμάτιο των αγοριών» μου λέει και κάνω μια αγανακτισμένη γκριμάτσα

«Ελααα ακριβώς δίπλα μας είναι σιγά» μου λέει και προχωράει προς την πόρτα ανοίγοντας την

Την ακολουθώ και βγαίνουμε έξω και πηγαίνουμε ακριβώς έξω από την πόρτα των παιδιών χτυπώντας την πόρτα τους

«Εμείς είμαστε!» Φωνάζει η Σια και την σκουντάω κάνοντας την νόημα να μην φωνάζει γιατί είναι μεσημέρι