Στο Ενδιάμεσο

κεφαλαιο 30

Πατάω το πράσινο κουμπί της οθόνης χωρίς να με νοιαζει και πολύ αυτή την στιγμή

Κανένας άκυρος θα είναι πάλι και θα το κλείσω

"Παρακαλώ;" ρωτάω ήρεμη μόλις το σηκώσω

"Έτσι όπως είσαι φυγε από κει" ακούω μια ελαφρώς εκνευρισμένη φωνή και παραξενευομαι

"Ποιος είναι;" ρωτάω μη έχοντας καταλάβει την φωνη και σηκώνομαι από το κάθισμα

Ο Φίλιππος γυρνάει και με κοιτάζει ερωτηματικά

Του κάνω νόημα ότι όλα είναι καλά και γυρνάω και κοιτάζω τον χώρο γύρω

"Πάνε κάπου μόνη σου Νεφέλη" ακούγεται η φωνή ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ

Τι στο καλο;

Τι τώρα στα ξαφνικά εμφανίστηκε;

Δεν στα παν καλά αγορι μου

"Στέφανε εσύ είσαι;" ρωτάω ελαφρώς ξαφνιασμενη

Οχι η ιδέα σου

Αγνοώ την φωνή στο κεφάλι μου και περιμένω απάντησή

"Νεφέλη πάνε στις τουαλέτες τωρα" λεει μέσα από το ακουστικό προσπερνωντας την ερώτηση μου

Μετά από τόσες μέρες που έχουμε να μιλήσουμε εμφανίζεται στα ξαφνικά και με διατάζει κιόλας

Σιγά τις μέρες

Αγνοώ ΞΑΝΑ την φωνούλα στο μυαλό μου και γυρνάω και του λέω νευριασμενη

"Ότι θέλω θα κάνω" απαντάω απότομα και του το κλείνω στα μούτρα

Ώρες ώρες κάνω σαν κακομαθημένο και το παραδέχομαι αλλά δεν μπορώ με αυτά που γίνονται

Το βάζω στην τσέπη μου και πηγαίνω δίπλα στον Φίλιππο

Το κινητό μου ξανά χτυπάει αλλά το ξανά κλείνω

"Πάρε αυτό" λεει ο Φίλιππος δίνοντας μου έναν δίσκο με μπεργκερ πάνω

Ωραία

Κατευθύνομαστε προς το τραπέζι μας και καθόμαστε με τους άλλους

"Αργήσατε" λεει ο αδερφός μου κοιτώντας μας περίεργα αλλά δεν του δίνω σημασία

Ελεος με τις περίεργες σκέψεις του που κάνει και αυτός

Ανοίγω το κινητό μου και γράφω σε μήνυμα τι εγινε και το στέλνω στην Σία

Δεν νομίζω να είμαστε οι μόνες που το κάνουμε αυτό

Σωστά;