"NANDIYAN SI DONALD SA LABAS."
Sumilip si Mama sa pinto ng aking kuwarto. Napabangon ako dahil sa sinabi niya.
"Anak, Pamela, naghihintay si Donald sa labas," aniya muli. "Bumangon ka na at mag-ayos ng sarili. Nakakahiya na pinaghihintay mo siya."
Kinusot ko ang aking isang mata dahil halos hindi ko pa ito maidilat. Napuyat ako kakaisip kay Macoy kagabi. Para kasing kakaiba ang lalaki. Parang lalo itong naging sweet sa akin. O baka bumabawi lang siya.
Pero nararamdaman ko talaga na may dinaramdam siya. Parang masaya lang siya kapag kamasa ako, subalit kapag nalilingap ako nang ilang segundo ay masusulyapan ko na naman ang lungkot sa mga mata niya. Nadagdag pa iyong boses niya nang tawagan niya ako kaninang madaling araw. Ang lungkot niya.
Alam kong may mga bagay siya na hindi masabi sa akin. May mga problema siya na hindi niya kayang ibahagi sa akin. Pero sana ay dumating iyong araw na mapagkatiwalaan niya ako. Handa naman akong makinig sa kanya.
"Pamela, lumabas ka na riyan!" Kinalabog na ni Mama ang pinto ng aking kuwarto.
Sumingit pa 'tong tukmol na Donald. Kainis! Ang sarap pa ng tulog ko, eh!
Nagmartsa ako palabas palabas ng kuwarto habang kumakamot sa ulo. Natanaw ko si Donald na nasa sala sa ibaba. May hawak ng isang boquet of white roses.
"Good morning, Pamela." Ngumiti siya sa akin nang makita ako sa hagdan. Sa pagngiti ay kuminang ang mga braces niya sa ngipin.
Sunday nga pala ngayon, kaya nandito 'tong tukmol na 'to.
Nanakbo agad sa akin si Mama. "Ano ba naman, anak? Bakit hindi ka man lang nag-ayos ng sarili?!" gigil na bulong niya sa akin.
"Bakit po kailangang mag-ayos?" Naghikab pa ako. Antok pa kasi talaga ako.
"Hay, ewan ko sa 'yo. Magmumog ka man lang muna." Itinulak ako ni Mama papuntang kusina.
Nagmumog na ako sa lababo at naghilamos na rin. Ang buhok ko naman ay basta ko lang itinaas pa-bun sa aking ulo.
Pagbalik ko sa sala ay sinalubong ako ni Donald. Inabot niya sa akin ang bulaklak na dala niya. "For you, Pamela."
"TY," sabi ko nang tanggapin ko ang bulaklak.
"TY?" Nagtaka siya sa sinabi ko.
"TY means 'Tangina You'."
"Huh?"
"Char! 'Thank You' meaning niyon."
Ano ba? TY lang 'di pa alam?
"Ah." Natawa si Donald. "Ang funny mo talaga kaya mahal kita, eh."
"Oh, talaga? Paano, tulog na ulit ako, ah?"
"Pamela!" pabulong na sigaw ni Mama at kinurot pa ako sa tagiliran. "Asikasuhin mo muna ang bisita."
"May dala nga pala akong almusal," biglang sabi ni Donald. "Dumaan ako sa resto. Binili ko ang mga paborito mong pastry, Pamela."
Paborito ko? Paano niya nalaman? Sinabi ba ni Ate Nita sa kanya? Siguro. Malamang.
"Donald," mahinang sabi ko para hindi marinig ni Mama na nasa kusina. Gusto ko na siyang pigilan habang maaga pa. "Hindi mo kailangang gawin ang mga ginagawa mo ngayon. Mapapagod ka lang. I want to be frank with you, I don't like you and I don't think I will like you. Siguro as friends ay puwede tayo, but—"
