Querencia

Bölüm 16

Her kese merhaba. Biliyorum bölümlerin aralığı fazla uzun sürüyor ama maalesef sınavlarım oluyor.

Neyse bu bölüm uzun, yani benim için uzun..

Hepinizin yeni yılını kutlarım aşklarım. Umarım tüm keder, üzüntüleriniz 2022 de kalır. 2023 hepimize sağlık, huzur, mutluluk ve başarı getirsin. Hepinizi çok seviyorum iyi ki varsınız❤️❤️‍🔥🎊🎉

Rica etsem oy verip, satırarası yorumlar yaparmısınız🫠

Hadi bölüme

🕊️

"Ona kızgın değilim. Ona kızmama, darılmama, onun aleyhinde düşünmeme imkan olmadığını hissediyorum. Ama bir kere kırılmıştım. Hayatta en güvendiğim insana karşı bu kırgınlık; adeta bütün insanlara dağılmışı; çünkü o benim için bütün insanlığın temsiliydi." - Kürk Mantolu Madonna

                                     🕊️

Belki kayıp bir zaman için darmadağın bir binanın altında yıkılmış gibiydi hayatım.. Durmaksızın devam eden bu hissizlik beni yok etmek üzereyken ne yapmam gerektiğini artık bilmiyordum. Duygularımı kontrol edemiyordum.. Çünkü galiba artık yok oluyordum... Kendi içimde, insanlar içinde.. Nefes alamıyorum, daralıyorum ve ben artık bu dünyaya sığamıyorum. Kuralıkta boğuluyorum sanki.. Kayıp giden koca bir zaman.. Yok olan küçük bir beden sadece ama paramparça bir kalp..

Barış Akarsu'nun şarkısında söylediği gibi "Hapsoldum, söylediğim yalanlara..."

Elim soğuk mermere değdiği anda tiksinerek kendime geldim. Etrafıma baktım. Neredeydim ben? Mezarlıkta... Annemle, babamın; Lina'nın annesiyle babasının mezarının önündeydim.

"Yıllar önce ben beş yaşındayken evlatlık olduğumu öğrendiğimde ne hissettiysem şimdi de aynısını hissediyorum. Kimsesizlik... Ben bu gün gerçek adımı kabullendim. Ayşe.. Benim adım Ayşe."

Elimle toprağı kavradım, bir avuç toprak aldım ve yumruğumu sıktım.

"Hatırlıyor musunuz beni? Yoksa sizde mi unuttunuz? Sevdiniz değil mi beni? İnanıyorum çünkü buna. Daha doğrusu inanmak istiyorum."

Keşke böyle olmasaydı. Keşke ben bu kadar yalan söylemek zorunda kalmasaydım. Keşke hiç var olmasaydım. Keşke. Keşke.. Keşke... Ama nereye kadar? Kim var oluşunu sorgular? Ben sorguluyorum. Neden varım mesela? Niye doğurdu o kadın beni? Niye attı bir kapının önüne?

Bununla ilgili çok şey düşündüm. Mesela çirkin olmuş ola bilirim. Ama annemle, babam ilk beni gördükleri anı hep anlatırlardı. Çok güzelmişim öyle derlerdi. Belki de üzülmeyeyim diye öyle söylemişlerdir.

Mesela erkek çocuk istemiş ola bilirler ve ben kız olunca kurtulmak istemişlerdir ya da çocuğu olsun hiç istememiştir. Çok şey düşüne bilirim ama hiç biri gerçeği anlatamaz.

"Bu gün kızınız bana Ayşe dedi."

Gözlerimden bir okyanus aktı sanki.. Sessizce ama haykırırcasına ağlıyordum.

"Doğru söylüyor aslında adım Ayşe. Ama bilmiyorum işte.. Böyle duyunca falan... Garip oldu. Alışık değilmişim onu anladım."

Çok özlüyordum onları. Onlara sarılmayı.. Babamın 'merak etme ben hallederim' demesini çok özledim.

"Baba, ben her şeyi halletmekten yoruldum bana yardım eder misin? 'Ben yaparım kızım' dermisin?"

Annemin kokusunu çok özledim.