Heya fellas!
Αυτό το βιβλίο θα περιέχει one-shots αναφορικά με τους marauders (όπως γράφει και ο τίτλος duh) αλλά ενδέχεται να γράφω και για την γενιά του Χαρίκλειου Pottah. Δείτε το πρώτο κεφάλαιο για περισσότερες πληροφορίες καθώς θα δέχομαι και...
Ένα μικρό πάρτι ποτέ δεν έβλαψε κανέναν, και ο Gryffindor φημίζονταν γι' αυτά. Ένα κρύο πάτωμα, ένας άδειος καναπές, ένα κουρασμένο αγόρι κι ένα αστροφώτιστο κορίτσι. Ο Remus είχε σκεφτεί πολλά πράγματα που θα μπορούσαν να πάνε στραβά.
°2.7 k words°
~fluff, αυτό ξεκίνησε με προθέσεις να είναι ένα γλυκούλι κεφάλαιο χωρίς δράματα, αλλά God forbid να γράψω ποτέ κάτι που να μην έχει angst :/ i need help. Guest star εμφάνιση του Sirius που μας προβληματίζει λιγάκι αλλά η συμπεριφορά του επιδέχεται πολλαπλές εξηγήσεις. Επίσης, τελείως άσχετο, υπάρχουν άτομα που ακούνε την μουσική που έχω πάνω πάνω όσο διαβάζουν το κεφάλαιο; I'm genuinely curious 🧐~
Ups! Gambar ini tidak mengikuti Pedoman Konten kami. Untuk melanjutkan publikasi, hapuslah gambar ini atau unggah gambar lain.
Του άρεσε να περνάει χρόνο μόνος του. Κατά μεγάλο βαθμό βέβαια, ήταν αναγκασμένος να το κάνει. Ίσως γι αυτό να απολάμβανε τόσο έντονα το δικαίωμα της επιλογής. Ίσως μάλιστα να μην αποτελούσε επιλογή υπό αυτές τις συνθήκες, πάρα προσταγή του υποσυνείδητου εγώ του. Όπως και να 'χει, η μοναξιά ήταν μια κατάσταση στην οποία ο Remus έβρισκε συχνά τον εαυτό του.
Υπήρχαν βέβαια μερικά άτομα των οποίων την παρουσία όχι απλά ανεχόταν, αλλά επιθυμούσε. Δεν υπήρχε τίποτα που να συγκρίνεται με τους φίλους του, τοn James, τον Sirius και τον Peter. Εκείνα τα αγόρια τον αγαπούσαν περισσότερο από όσο αγαπούσε ο ίδιος τον εαυτό του. Γνώριζε πως ακόμη κι αν όλα τα αστέρια και το φεγγάρι έσβηναν μια νύχτα, εκείνοι θα βρίσκονταν πλάι του, παλεύοντας να κρατήσουν την φλόγα ενός μικρού κεριού αναμμένη ενάντια στον ψυχρό λυσσασμένο αέρα, κι ας έκαιγε τα δάχτυλα τους το καυτό κερί.
Κι από την άλλη, υπήρχε η Mallory Alden. Αν τα αστέρια και το φεγγάρι έσβηναν μια βραδιά, θα ήταν πολύ κρίμα, γιατί το φως τους κολάκευε τόσο υπέροχα τα καστανά μαλλιά της και μεγάλα, λαμπερά μάτια της. Ή ίσως να μην ήταν τόσο δυστυχές γεγονός, γιατί εκείνα τα μάτια σε συνδυασμό με το χαμόγελο της θα ήταν αρκετά για να φωτίσουν ακόμη και την πιο ζοφερή άβυσσο, χωρίς να καίγονται τα δάχτυλα του. Μόνο το χάδι του ασημένιου φωτός της, αυτό ήταν το μόνο που χρειαζόταν.
