SILENT CRY

IV.

New Age Enstitüsünde, yeni bir gün başlıyordu. Merkezin, yemyeşil bahçesi konukların neşeli konuşmalarına sahne oluyordu sürekli. Böyle güzel günlerde danışanlar, bahçede geçirirlerdi günlerini. Gruplar halinde dolaşıp, temiz havanın keyfini çıkarırlardı.

Bina F'de ise farklı bir telaş vardı o sabah. Küçük Kevin yine ortadan kaybolmuştu. Stephanie, sabah kontrolünü yapmak için odasına girdiğinde, odayı boş görüp hemen aramaya başlamıştı. Ama bir saat olmasına rağmen küçük çocuktan hala haber yoktu.

Binanın her yeri aranmıştı. Diğer insanların araması bir yana, Stephanie, kendisi aramıştı her yeri. Damian ve Aaron, da onunla birlikte arıyorlardı. En son indikleri bodrumda da bulamadıklarında artık iyice korkmaya başlamışlardı.

"Nerede bu çocuk Steph!"

"Sakin ol Damian, bulunur elbet. O ufaklık saklanmaya bayılır. Belki de bir yerlerden bizi izleyip keyifleniyordur."

Steph, Aaron'un Damian'ı sakinleştirmek için omzunu sıkmasını izledi endişeyle. O küçük çocuk kesinlikle binanın içinde değildi. Ama nasıl dışarı çıkmış olabilirdi ki. Bu kadar yüksek güvenlik önlemlerine rağmen. Kamera kayıtlarındaki son görüntüsü gece odasına girdiği andı. Onun dışında kameralara göre hiç dışarı çıkmamıştı.

Çalan telefonunu, arayan kişiye bakmadan açıp, cevapladı.

"Efendim!"

"Kevin, az önce odasına ulaştı..."

Kapanan telefonu kulağından uzaklaştırarak baka kaldı. Kimdi bu adam? Sesi biraz tanıdık geliyordu ama o an için bunu düşünecek vakti yoktu. Hızla merdivenleri çıkmaya başladığında diğerleri de ona katıldı.

Kevin'ın odasına geldiklerinde hemen içeri girdiler. Küçük çocuk, sanki hiçbir şey olmamış gibi legolarıyla oynuyordu. Başını yaptığı kuleden kaldırıp, içeri girenlere baktı.

"Damian! Bak ben ne yaptım!" diye keyifle şakıyan çocuğun yanına yaklaştı Damian. Onu ürkütmeden olanları öğrenmeleri lazımdı.

"Sabah odana geldim Kevin, sen yoktun? Neredeydin?"

"Ben bütün sabah odamdaydım Damian. Hem dışarı çıkınca o büyük amcalar kızıyor biliyorsun. Sence buraya bir tane saat kulesi yapmalı mıyım?"

Damian, çaresiz gözlerle diğerlerine baktı. Stephanie, Kevin'ın yanına gelerek başına bir öpücük kondurdu. Şu anda sonuca odaklanmalıydılar. Kevin sağ salim geri gelmişti.

Aaron, küçük çocuğun arkasına geçerek onu kucağına oturttu.Elindeki kuleyi yapmaya başladılar. Dördü sessizlik içinde işlerine odaklandılar bir süre.

Bir süre sonra Aaron, cebindeki defterini çıkarıp bir şeyler yazdı ve küçük çocuğa uzattı.

"Kevin, bugünlerde arkadaşın sana o masalı hiç anlattı mı?"