LOMEO | zhanyi - COMPLETE

01

මට නින්ද ගියේ නෑ. හෝල්ට් එකට සැරෙන් සැරේ බස් ආවා. මිනිස්සු එකා දෙන්නා හිටියා. බල්ලොත් නිදි. ඔහොම හෝරා හෝරා ගෙවිල ගිහින් අන්තිමේට වාහන ගාන වැඩි වුණා. මම සිතුවිලි මිලියන බිලියන ගනන් කල්පනා කරා.

මම වැරැදි ඇති.ඒත් අවුරුදු දහනවයක් වෙලා මට බෑ අප්පච්චි ඕනේ අම්මා ඕනේ කියාගෙන අඬන්න. ඒ මම අවුරුදු දහනවයෙම වටේ කැරැකි කැරකි හිටිය රූප දෙක. ගිනි නිවන හමුදාවේ ඉදල අප්ප්ච්චි ගෙදර එන දවස් කොච්චර ලස්සනට තිබුනද. මහ විසාල පඩියක් ගත්තේ නැති වුණත් අපි සතුටින් හිටියා. 

සතුටින්? අපි? මම විතරද එක්කෝ අම්ම ඇරෙන්න අනිත් අය විතරද.මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මට ලැජ්ජා හිතුනා . කාටවත් ඇහෙන්නේ නැති වුණත් මට මගේ හිතත් එක්කත් හිතන්න ලැජ්ජා හිතුනා.අම්මට සතුටක් දැනුනේ නැද්ද.

පෙරේද උසාවියේදි නීත්‍යානුකූලව අම්මා අප්පච්චිගෙන් දික්කසාද වුණා.වයස අවුරුදු දාසයක් වුණ නංගි අප්පච්චිගෙ බාරයට යොමු වුණාම කොල්ලෙක් වෙලා උන්න මම අම්මගෙ බාරයට යොමු වුණා. උසාවිය මගෙන් කැමතිද ඇහුවම මම යන්තන් ඔලුව වැනුවා. එත් මට අප්පච්චි එක්කයි ඉන්න ඕනේ.ඇයි මට අම්මගෙ මූණ ආවේ. මට වෛර කරන්නවත් බැරි කෙනෙක් ඇයි මට තරහකාරයෙක් කරේ. අම්මා කවදාවත් මොනම දේකින්වත් අඩුවක් කරලා නෑ.

"එයාගෙ සතුට ඒක නම් මම යන්න දෙනවා"

නඩුව ඉවර වුණාම අප්පච්චි මට කිව්වේ මගෙ මූණේ තිබ්බ මහ කඩාවැටෙන පෙනුම දැකලා වෙන්න ඇති.එහෙම කොහොමද එයා හිත හදාගන්නේ.තමන්ගේ ආදරය යන්න පුලුවන් උපරිම දුරකට එක්කන් ඇවිත් 'එයාගෙ සතුට' කියලා අතාරින්න.ආයේ අම්මා අප්පච්චිව මුණගැහෙන්න එන්නේ නෑ.අම්ම දැන් අලුත් පවුලක් හදාගයි. අම්මගෙ කලින් කසාදෙ මනුස්සයගෙ දරුව වුණ තැන මම කොහොමද කිසිම සම්බන්දයක් නැති කෙනෙක් උදේ හවා දැක දැක ඉන්නේ. නඩුව ඉවර වෙලා මම ගියේ අම්මාගෙ ගෙදරට.එයාලා තව සතියකින් දෙකකින් නීත්‍යානුකූලව කසාද බඳිනවා. පෙරේද රෑ ඒ ගෙදර ඉදලා ඊයෙ මම පිටත් වුණේ මගෙ පොත් ඇඳුම් වගේ දේවල් ටික අරගෙන යන්න.

'අප්පච්චී මම පොඩ්ඩක් ඇවිදින්න යනවා.මැරෙන්නේ නෑ හරිද.මම කෝල් කරානවා කියල පොරොන්දු වෙනවා' එහෙම නෝට් එකක් ෆ්‍රිජ් එකේ අලවලා මම පාරට ආවම ආව පළවෙනි බස් එකට නැග්ගා. ඒ බස් එකේ ඇවිත් මම මෙතන නතර වුණා.