HANDS ALL OVER

Chapter 2: Mortal Enemy (part 1)

Chapter 2: Mortal Enemy (part 1)

“Amber, join the rehearsals na lang mamaya, you need to master the figures first. Is there a problem? Seems like wala  dito sa studio ang concentration mo?” tanong sa’kin ni Ma’am Lorie.

Panay kasi ang mali ko sa routine na tinuro niya. I can’t master the figures.

Nakita ko sa may sulok ng mata ko kung paano ako ngisihan ni Megan at ng mga alipores niya. Yung karibal ko sa lead role sa susunod na theatre play namin. Hindi ko na lang siya pinansin at pumunta sa may adjacent room ng studio.

“Amber!” narinig ko pang tawag ni Tiffy at  Marky sakin—my bestfriends. I just gave them my smile, pero alam ko na alam nila na may problema ako. Ikukwento ko rin naman sa kanila pero not now.

But instead na mag-practice lumabas ako ng studio at tumuloy sa may locker. I didn’t change my practice clothes, I’m wearing my ballet clothes nga pala. Basta sinuot ko na lang yung jacket ko at tuloy-tuloy na kong lumabas hanggang sa tinahak ko ang direksyon papuntang rooftop ng St. Elizabeth building.

“aaaahhhhhh!” I shouted! Wala akong pakialam kung magmukha man akong baliw ngayon! Basta naiinis ako!

Nakakabadtrip talaga! Bakit ba hindi ko maperfect yung routine? Simple lang naman yung tinuro ni Ma’am Lorie kanina ah. Hindi naman talaga ako ganito pag may practice. I am one of the best ballerina in school.  It’s just that I just can’t accept the scene na nakita ko kanina pagpasok namin sa school.

 [Flashback]

Bigla na lang bumilis yung tibok ng puso ko pagkakita ko kay Stephen. Ghad! Ang pogi niya talaga!

Stephen Anthony Sy- Martin—that’s his whole name. He is a fourth year student now. Gwapo, mayaman, mabait, matalino. Perfect example na siguro siya ng prinsipeng hinahanap ng mga kababaihan. Kaya nga hindi ko na mapigil ang sarili ko na main-love sa kanya.

Siya ang captain ng boys’ soccer team ng school namin. Ang galing nga niyang maglaro eh. I always watch him play. Sa totoo lang matagal ng magkakilala ang family namin.

My dad and Stephen’s dad are both doctors not to mention they’re good friends and now both are practicing their careers  at the US. Medyo matagal na nga rin si Daddy dun. Tatapusin na lang daw nila yung contract nila bago sila umuwe dito for good. Isang taon na lang pala yun. Excited na tuloy akong Makita si Daddy.

^____^

Well back to reality.

Papalapit siya. Kyaaaaaah!

Anung gagawin ko. *think! Think!*

O///O

Nu ba yan! Namumula na ko. Nakakahiya.

Napahinto ako sa paglalakad, na kinahinto rin ng kakambal ko. Oo nga pala I almost forgot, Auburn’s with me.

“hey, what’s wrong?” nag-aalalang tanong sakin ni Auburn. Kahit na madalas di kami magkasundo. We love each other. Siya nga ang savior ko lage eh. Di ba nga mas maangas siya kesa sakin.

“h-huh? N-no it’s no-nothing…”

Ghad! Why am I stammering! Though my sister didn’t mind naman.

“namumula ka, are you sick?” anito at nilapitan pa ko at sinalat ang noo ko.

“you feel okay naman ah…”—Auburn

“hey there!” bati nung boses sa may unahan ko. Alam kong si Stephen na yan. I know his voice. That baritone voice, kahit na fourth year pa lang siya. Nagdedevelop na ang kamachohan niya!

O///O I want to laugh! Anu ba tong pinag-iisip ko!

“hey din.” Masayang bati ni Auburn dito.

Oo nga pala, they’re both on the same team ng soccer kaya nga Close na close nga sila eh. Never akong nainsecure sa kakambal ko. Pero yung closeness nila ni Stephen dun ako talagang inggit na inggit sa kanya.

“kumusta ang sem break?”—si Stephen ulit. Ang bukas-bukas ng mukha niya pag si Auburn ang kausap niya. I wonder if he will look at me too, the way he looks at Auburn.

The admiration is very evident on his brown eyes…

Para namang kumislot ang puso ko sa eksena sa harap ko, parang tinutusok ang puso ko ng karayom. Parang wala ako sa paligid kung mag-usap ang dalawa. Hindi ba ako nakita ni Stephen? His eyes are only set lang ba kay Auburn? We bear the same face naman ah.

Pero madali lang kasi makikita ang difference sa amin. We’re identical twins. Ang kaso, maiksi ang buhok ni Auburn ang sakin mahaba.

“hey Amber? Gusto mo dalhin ka na namin sa Clinic?”

Nagising ako sa pag-iisip sa tanong na yun ni Auburn, she’s eyeing me intently. Pati si Stephen.

“are you alright?” si Stephen at Sinalat ang noo ko.

Nang bigla na lang niyang pinisil ang pisngi ko ng madiin.

“ouch! Anu ba?!” I hissed. This is always my defense mechanism towards him. Ang magtaray.

“ang sunget-sunget mo talaga! Tong little sister ko na to.” he said at inakbayan pa ko at ginulo ang buhok ko.

Little sister… lang ako…

He always said that to me but to Auburn it’s different.

“ang cute-cute niyo tignan.” Halika na Stephen, baka naghihintay na si coach satin sa field.

“of course princess, coming!” Stephen said bago niya inalis ang pagkaka-akbay sakin at muling ginulo ang buhok ko na parang kuting. I look at them…

I was deeply hurt. I’m a sister and my twin’s a princess for him. How I wanted to cry…

Nagising ako sa pagbabalik tanaw ko ng may gumulo sa pagkakapusod ng buhok ko. Lumugay tuloy yung long and shiny hair ko. Anu ba yan ang gulo-gulo na! sa haba nito kinailangan ko pa ang tulong ni baklang Marky para lang maipusod ito ng maganda. Yeah, right. Marky’s a gay.

“You look pathetic…”

Uh-oh, I know that voice don’t tell me….

Pumihit ako paharap sa nagsalita, no! He can’t see me like this!

At nandon nga siya nakaupo, nakasandig sa may pader ang likod niya habang nakapamulsa ang isang kamay niya.

Gwapo na sana antipatiko naman!

 As usual, ragged as ever!k shirt ang panloob niya Gulo-gulo pa buhok niya. Then his polo shirt was not buttoned well. Imbes na white shirt, blac Then I saw him smirk! Pataas-pababa pa ang tingin sa akin.

That stupid smirk!

Nooooooooooooooooooooooo!

A/n: hindi ko po alam kung anu gagawin ko sa cover... T___T

--myrrh-mo!