[HAYKIRAN YÜREK]
"Zamanın İyileştirdiği Yara"
650 yıldız 1.300 yorum
Sınırlar dolmadan bölüm gelemeyecektir çünkü bende yorum okumak istiyorum.
Size binlerce kelime bölüm yazıyorum iki üç kelime yorum okumak hakkımdır bence!
Sınır için iki üç kişi savaşmasın herkes iki yorum yapsa dolar bence.
Belli etmesemde boş yorum (harf sayı satır arası olamayan) yorumlar hiç hoşuma gitmiyor.
Kırdıysam özür dilerim ama emeğime saygı duyun lütfen. Takip etmeyide unutma canımın içi.
_____
Hayatın değişir... Bir ayda, bir günde, bir saatte... Hatta bir saniyede. Ve bazen hiçbir şeyin değişmeyeceğine inanırken, bir anda her şey altüst olur. Çünkü Rabbim öyledir. Senin mümkün görmediğin şeyleri mümkün kılar.
"Olmaz" dersin, olur.
"Yapmaz" dersin, yapar.
"Başıma gelmez" dersin, gelir.
"Yapamam" dersin, yaparsın.
"Alışamam" dersin, alışırsın.
"Sevemem" dersin, sevdirir seni... Hem de hiç beklemediğin birini.
Zaman geçer. Günler, aylar akar gider. Sen değişirsin. Hayat değişir. Mevsimler bile değişir. Ama sen bir yerde durmazsın. Artık eskisi gibi değilsindir.
Tıpkı benim gibi.
Günlerdir pencerenin kenarındaydım. Ankara'nın Mavi Göl'üne bakıyordum sessizce. Gözlerim bir noktaya takılı kalıyor ama aklım bambaşka yerlerde dolanıyordu.
Bu şehre ikinci gelişimdi. İlki, ağabeylerimleydi. Şanlıurfa'dan kaçış gibiydi o geliş... Törelerin, kan davasının, intikamın koktuğu sokaklardan çıkıp da böyle serin bir şehre gelmek, hele ki kocaman cam bir pencereden göle bakmak, bana gerçek dışı gelmişti.
Şehir kalabalık, insanlar aceleciydi ama o göl kenarında herkes rahattı. Gülüyordu, eğleniyordu. Ben ise sadece izliyordum. Hep bir seyirci gibi.
Kaldığım villa büyüktü. Ailem zengindi sanırdım ama sadece sanmışım. Buradaki yaşam, bana neyin gerçek olduğunu daha net gösterdi. Odama açılan dev pencerelerden göl manzarası görünüyordu. Ağaçlar, gökyüzü ve yağmurdan sonra çıkan gökkuşağı... Güzeldi. Ama içim hâlâ karışıktı.
Çoğu vaktimi bu odada geçiriyordum. Yalnızdım ama bu yalnızlık bana iyi geliyordu. Hem iyi hem kötü taraflarını tattım hayatın bu birkaç ayda. Hâlâ da yaşıyorum o duyguları.
Psikiyatri seansları kolay olmadı. İçimi dökmek, geçmişle yüzleşmek, beni en çok zorlayan şeydi. Ama onun desteği... Yanımda oluşu, beni bir şekilde dengede tutuyordu.
O sabah, pencerenin iç kısmına oturmuştum yine. Gün aydınlanmıştı ama ben henüz uyanamamış gibiydim. Duşa gidecektim, ama bedenim izin vermedi. Kurşun yarasının etkisiyle sağ tarafım hâlâ uyuşuktu. Ayağa kalkarken sendeledim ve düşeceğim sırada beni belimden tuttu.
Eşimdi. Ama ben ona hiçbir zaman "eşim" diyememiştim.
"Bundan sonra kalkacağın zaman bana seslen. Adımı söylemek istemiyorsan soyadımla da çağırabilirsin," dedi. "Nasıl istersen... Ama bil ki sana her zaman gelirim. Sadece sana gelirim."
ŞİMDİ OKUDUĞUN
𝐻𝐴𝑌𝐾𝐼𝑅𝐴𝑁 𝑌Ü𝑅𝐸𝐾
Ficción General🕯️ Bazı insanlar yaralarını sarmayı değil, onlarla yaşamayı öğrenir. Şilan da öyleydi. Hayat, ona daha çocukken ağır geldi. Ama bir gün, hiç beklemediği bir anda yüreğine dokunan biri çıktı karşısına, Merdan Asaf. Aşk, tutku, sevda... Hepsi o anda...
