Hoparlörden gelen ses bile bizimkileri ayırmaya yetmemişti. Birbirlerine girmiş kavga ediyorlardı. Sanırım Oğuz Burak'tan daha güçlüydü. İkisininde yüzleri kan içindeydi. Hatta Burak'ın giydiği beyaz gömleğin yakası kana bulanmıştı. İçeriye girenler bu manzaraya şaşkınlıkla bakıyordu. İlk şaşkınlığı üzerlerinden atlatınca Atakan hemen onların yanına gidip ayırmaya çalıştı. Ama nafileydi. Durmak gibi bir niyetleri yoktu. Oğuz bir yumruğunu da Atakan'ın yüzüne geçirmişti. Bu çocuk gerçekten çok güçlüydü. Atakan da sinirlenmişti şimdi. O da Oğuz'a saldırmaya başladı. Kızlar da bağırıyorlardı. Hele Cemre o kadar çok korkmuştu ki durmadan yeter diye sayıklıyordu. Sanırım kandan korkuyor diye düşündüm. Çağrı ayırmaya kalkıştı bu sefer. O da başaramadı. O kadar komikti ki bu durum gülesim geliyordu. Kim ayırmaya çalışsa sanki bir virüsmüş gibi ona da bulaşıyordu. Ama gülemedim tabi ki.
Aylin ile kavgaya çok yakın bir yerde duruyorduk. Onu kolundan tutup dış kapının önüne çektim. Gizem ile Tuğçe de yanımıza gelmişti. Ayla da kavgayı ayırmaya çalışıyordu ama Gökhan onu uzaklaştırıyordu. Bu çocuk kavgaya amma meraklıydı.
"Niye kavga ediyorlar bunlar?"
"Sonra bir ara anlatırım sana."
"Yoksa Aylin yüzü-"
Arkamızdan bir ses gelmişti. Kapı kapanıyordu. Hızla arkamızı döndük aynı anda. Hatta öyle bir hızla dönmüştük ki Tuğçe'nin saçları yüzüme savrulmuştu. Hepimiz aynı anda konuştuk.
"Hassiktir!"
Kapıya doğru koştuk. Kapıya vurmaya başladık.
"Hocam orda mısınız?"
"Hocam duyuyor musunuz?"
"Kapıyı niye kilitlediniz?"
"Lan açın şu kapıyı!"
Kapıyı açmaya çalışıyorduk ama nafile. Çoktan kilitlenmişti bile. Hocalar niye böyle bir şey yapsın ki?
"Bi-biz şimdi burda mı kaldık?"
Aylin'in korkusu hepimizde vardı. Diğerleri hala kavga konusunda kalmıştı.
"Lan bana bakın burda kaldık! Bırakın kavgayı!"
Söylediğim ile birlikte tüm yüzler şaşkınlıkla bana döndü ve onlara elimle kapıyı gösterdim.
"Nasıl ya?"
Emin ol ben de seninle aynı durumdayım Sinem. Yani neden? Neden böyle bir şey yapsın ki hocalarımız? Çok saçma. Belki yanlışlıkla olmuştur.
"Saçmalamayın. Siz beceriksizsiniz. Ben açarım."
He Gökhan kesin açarsın sen. Ben kapıyı kilitlediler diyorum sen beceriksizsiniz diyorsun.
"Gel dene o zaman."
Gülerek yanımaza geldi ve kapıyı açmaya çalıştı. Bayağı bir zorlanıyordu. Bu haliyle çok komik görünüyordu. Kızlar da benim gibi düşünüyor olacak ki kahkahalarla gülmeye başladık.
"Biz beceriksizsek sen ne oluyorsun Gökhan?"
Gökhan sinirle kapıya bakıyordu.
"Kapı bozuk. Yoksa açardım ben."
"Aynen açardın."
Kahkahalarla gülmeye devam ediyorduk. Bir süre sonra Gökhan da bizle gülmeye başladı. Yani gülünmeyecek gibi değildi.
"Ne yapacağız?"
Çağrı'nın ciddiyet dolu sesi ile onlara döndük. Deli görmüş gibi bize bakıyorlardı.
