"Alex, bilisan mo! First day natin!" sigaw ni Mia mula sa may pintuan ng bahay, halos kalahati na ng katawan niya ang nakasandal sa frame habang nakapamaywang at nakasimangot, na para bang personal na siyang sinubok ng tadhana dahil sa isang simpleng first day of university.
Napalingon si Alex mula sa ibabaw ng kanyang kama, hawak ang isang maliit na pink hair clip sa isang kamay habang abala pa rin ang mga mata niya sa paghahanap sa kung saan-saan. "Wait lang, Mia. Hindi ko talaga makita kung saan napunta yung isa kong earring, and I swear kanina lang hawak ko pa iyon. Hindi naman siguro siya biglang gumapang palabas ng kwarto ko, right?"
"Alex, thirty minutes ka nang naghahanap ng earring na kasinlaki lang ng kuko ko," reklamo ni Mia habang tumitingin sa relo niya, saka malalim na napabuntong-hininga na parang nauubusan na siya ng pasensya. "Kung hindi mo pa rin makita 'yan after five minutes, aalis ako nang wala ka at sasabihin kong hindi kita kilala."
"Because it's cute!" mabilis na depensa ni Alex, na para bang iyon na ang pinakamatibay na argumento na maaari niyang iharap sa korte.
Napapikit si Mia at ilang segundo munang nanatiling ganoon bago marahang napailing. "It's a tiny pink strawberry, Alex. Hindi iyon family heirloom, hindi iyon engagement ring, at lalong hindi iyon bagay na kailangan mong hanapin na parang nawawalang treasure sa isang adventure movie."
"Exactly," sagot ni Alex habang patuloy na kinakapa ang ilalim ng unan. "It's a tiny pink strawberry, which means it's cute, and cute things deserve to be found."
"Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiinis sa logic mo."
"Pwede namang both. I won't judge you."
Napabuntong-hininga si Mia, ngunit may maliit na ngiti nang hindi niya namamalayan. Hindi na niya pinagtatalunan si Alex dahil alam niyang wala talaga siyang panalo kapag tungkol sa cute things ang pinag-uusapan. Simula pa noong high school, ganoon na si Alex—madaling matuwa sa maliliit na bagay, mabilis ma-excite sa mga pastel-colored stationery, mahilig sa stuffed toys, at may kakaibang kakayahang gawing importanteng bahagi ng buhay niya kahit ang pinakamaliit na bagay na para sa ibang tao ay walang halaga.
Mula sa ibabaw ng kama, maingat na hinanap ni Alex ang maliit na strawberry-shaped earring na kanina pa niya hinahanap. Magulo ang paligid ng kanyang kama dahil sa pagmamadali niya; nakalatag doon ang iba't ibang pastel-colored notebooks, ilang cute pens na may maliliit na charms sa dulo, dalawang plushies na halos kalahati ng unan niya ang laki, isang pink hair clip, isang maliit na pouch na may mukha ng bear, at isang scented hand cream na hindi niya maalala kung kailan niya huling ginamit. Sa sahig naman ay nakalagay ang isang pares ng white sneakers at ang kanyang tote bag na may maliit na keychain na hugis rabbit.
Sa gilid ng kama, tahimik na nakahiga si Mochi.
Isang maliit na white-and-brown dog na tila walang pakialam sa kaguluhan ng buong mundo.
"Mochi," malambing na tawag ni Alex habang bahagyang yumuko sa direksyon ng aso. "Have you seen my other earring? Yung maliit na pink strawberry na suot ko kanina? Baka nakita mo kung saan ko nailagay. Please tell me you know where it is because we're already late and Mia is about three seconds away from leaving me here."
Bahagyang itinaas ni Mochi ang ulo nito. Tinitigan niya si Alex nang ilang segundo. Parang pinag-iisipan talaga nito ang tanong. Then, slowly, ibinaba ulit ng aso ang ulo nito sa paws niya at muling pumikit.
Napangiti si Alex.
"Okay," sabi niya nang seryoso, tumango pa na para bang nakatanggap siya ng napakahalagang impormasyon. "Thank you for your help, Mochi. I appreciate your honesty."
"Hindi siya sumagot," komento ni Mia mula sa pintuan, hindi makapaniwala sa nakikita.
"He listened."
"Alex, aso siya."
