ALEX
Weekend.
Finally.
Walang alarm na gigising sa akin nang maaga, walang lecture na kailangan kong pakinggan habang kalahati ng utak ko ay nakikiusap nang matulog pa ng kahit limang minuto, walang professor na biglang tatawag ng pangalan ko kahit nakayuko ako at pilit nagpapanggap na abala sa pagsusulat, at higit sa lahat, walang unnecessary interaction with other people na kailangan kong pag-isipan kung paano sasagutin o kung paano ko iiwasang maging awkward. After five days of waking up early, attending classes, dealing with requirements, commuting, and pretending that everything was normal kahit may mga bagay na patuloy na gumugulo sa isip ko, weekends had always felt like a small escape, isang maikling pahinga mula sa mundo kung saan hindi ko kailangang maging alerto sa bawat salita o tingin ng ibang tao.
Tahimik ang bahay dahil wala sina Mama at Papa. May pinuntahan silang pareho ngayong araw, kaya alam kong buong araw akong mag-isa rito. At honestly, I didn't mind. Mas gusto ko rin iyon minsan. Kapag walang tao sa paligid, hindi ko kailangang isipin kung tama ba ang kilos ko, kung masyado ba akong malambot magsalita, kung may mapapansin ba silang kakaiba sa akin, o kung may masasabi na naman si Papa tungkol sa paraan ng pagkilos ko. Sa bahay na tahimik, mas madali kong nakakalimutan ang mga bagay na iyon.
Well...hindi naman talaga ako mag-isa.
"Mochi!"
Agad akong napatawa nang makita ko siyang tumakbo papunta sa akin habang mahigpit na kagat-kagat ang maliit niyang plush toy, ang buntot niya ay mabilis na gumagalaw na parang may sariling celebration dahil nakita niya ako.
"Give it to me, baby," sabi ko habang inilalahad ang kamay ko, pero imbes na sumunod ay mabilis siyang umurong at umiling na parang malinaw niyang naiintindihan na gusto kong kunin ang favorite toy niya.
"Mochi," tawag ko ulit, this time mas seryoso ang tono ko kahit pinipigilan ko na ang tawa ko. "Akin na, please. Hindi naman kita aagawan nang matagal, gusto ko lang hawakan sandali."
Mas lalo niyang kinagat ang plush toy.
"Mochi, baby, akin na."
Hinila ko nang bahagya ang toy, pero sa halip na bumitaw ay bigla siyang tumakbo palayo na parang iyon ang pinakamasayang laro na maaari naming gawin ngayong umaga.
"Hoy!" Napatawa ako at agad siyang hinabol. "Babalik ka rito! You little thief, saan ka pupunta?"
Tumakbo siya papunta sa sofa at mabilis na nagtago sa likod nito, habang ako naman ay nakatayo sa gitna ng sala at nakatingin sa kanya na parang may personal kaming negotiation na kailangang tapusin.
"Mochi, lumabas ka riyan. I can see you, you know? Hindi mo kailangang magtago dahil kita ko pa rin iyong buntot mo."
Bahagyang gumalaw ang buntot niya sa likod ng sofa.
Napailing ako habang tumatawa.
"Fine. If that's how you want to play, then I'll get you myself."
Maingat akong umakyat sa sofa at inabot siya, pero bago pa siya makatakbo ulit ay nahuli ko na siya at napahawak sa maliit niyang katawan.
"Got you!"
Masayang kumilos si Mochi sa kandungan ko habang hinihimas ko ang ulo niya.
"You're so naughty, you know that? Ilang beses ko bang sasabihin sa'yo na hindi mo kailangang tumakbo sa buong bahay kapag gusto mo lang makipaglaro sa akin?"
Dumila siya sa kamay ko.
Napangiti ako.
"At least ikaw, hindi mo ako hinuhusgahan."
