ALEX
"Aray! Mochi!" Napahagikgik ako nang bigla niyang kagatin ang kamay ko gamit ang maliliit niyang ngipin, hindi naman talaga masakit dahil puppy pa lang siya at parang mas gusto lang niyang maglaro kaysa manakit, pero sapat na iyon para mapaatras ako sa sofa habang mahigpit kong hawak ang maliit niyang plushie na kanina pa niya gustong bawiin sa akin. "Mochi, baby, hindi kamay ko ang toy. Ito ang toy mo, okay? Kung gusto mong may kagatin, itong stuffed bear ang kagatin mo at huwag ang kamay ko dahil kailangan ko pa 'yan bukas sa pagsusulat at hindi kita mapapatawad kapag nasira mo ang fingers ko."
Itinaas ko ang maliit na stuffed bear sa harap niya, at agad na gumalaw ang dalawang tenga niya habang nakatutok ang mga mata niya sa laruan na para bang bigla siyang nakakita ng pinakamahalagang bagay sa buong mundo. Ilang segundo siyang nakatitig doon, hindi gumagalaw, na para bang pinag-iisipan niya nang mabuti kung worth it ba talagang habulin ang hawak ko, hanggang sa bigla niyang ibinaba ang katawan niya at mabilis na tumakbo papunta sa akin.
"Hoy! Wait, wait, Mochi!" Napaatras ako sa sofa habang hindi ko mapigilang tumawa, lalo na nang makita kong diretso ang takbo niya sa akin na parang wala siyang pakialam kung ready ba ako o hindi. "Hindi pa ako ready! At least give me five seconds para makapaghanda ako sa attack mo, baby!"
Pero wala siyang pakialam sa pakiusap ko. Tumalon si Mochi sa kandungan ko at agad niyang hinablot ang stuffed bear gamit ang bibig niya, dahilan para mapahawak ako sa magkabilang dulo ng laruan habang pilit itong hinihila pabalik.
"Mochi, give it to me, please. Alam kong gusto mo 'yan."
Mas hinigpitan niya ang kagat at bahagyang umungol, na para bang seryoso niyang ipinaglalaban ang pagmamay-ari niya sa maliit na bear.
"Mochi," ulit ko, pinipigilan ang tawa habang nakatingin sa kanya. "Please, baby, give it to me."
Umiling siya nang mabilis, saka muling humila.
Napatawa ako nang mahina. "Ang tigas talaga ng ulo mo, alam mo ba 'yan? Hindi ko alam kung kanino mo nakuha ang attitude mo, pero sana hindi sa akin dahil mabait akong tao."
Para bang sinagot niya ako, bigla niyang inalog ang ulo niya mula kaliwa hanggang kanan, dahilan para muntik akong mawalan ng balanse sa sofa.
"Ah!" Napahawak ako sa tiyan ko habang humahagikhik, halos mapahiga na sa sofa sa lakas ng tawa ko.
"Mochi! You're crazy!"
Mula sa kusina, narinig ko ang tawa ni Mama. Malambing at magaan ang boses niya, iyong klase ng tawa na parang awtomatikong nagpapagaan ng buong bahay.
"Hayaan mo na, Alex. Mukhang masaya naman siya habang nakikipaglaro sa'yo, and at least pareho kayong natutuwa kahit halos mahulog ka na sa sofa."
"Masaya siya kasi inaapi niya ako!" reklamo ko habang nakatingin kay Mama, kahit hindi ko mapigilang ngumiti. "Hindi mo ba nakikita kung paano niya ako tratuhin? Binabaliwala niya ang mga pakiusap ko, inaagaw niya ang mga gamit ko."
"Hindi ka naman niya kayang apihin, anak. Tignan mo nga ang mukha niya."
"Look at him!" Tinuro ko si Mochi na ngayon ay nakapatong na sa binti ko habang proud na proud sa pagkapanalo niya, hawak pa rin ang stuffed bear sa bibig na para bang isa siyang champion na kakakuha lang ng trophy. "Look at that face, Mama. He knows exactly what he did, and he's clearly bullying me. In fact, parang proud pa siya."
Tumawa si Mama habang inilapag ang hawak niyang baso sa kitchen counter. "Siguro kasi alam niyang hindi mo naman talaga siya kayang pagalitan nang seryoso. Every time na tinitingnan ka niya nang ganyan, nawawala rin naman ang galit mo."
