ALEX
"May utang ka sa'kin."
Iyon talaga ang dahilan kung bakit nakasakay ulit ako sa motor ni Kean ngayon, kahit hanggang ngayon ay hindi ko pa rin maintindihan kung anong klaseng utang ba ang tinutukoy niya dahil, sa pagkakaalam ko, kahapon pa niya ako binilhan ng bagong phone na sobrang mahal at kahit ilang beses ko nang sinabi na babayaran ko siya, hindi man lang niya ako pinayagang mag-abot ng kahit isang piso.
Ngayon, imbes na hayaan niya akong sumakay ng jeep at umuwi nang sarili ko, he insisted on taking me home, na para bang may personal siyang responsibilidad na siguraduhing makakarating ako nang maayos sa bahay.
"Kean."
"Hm?"
"Pwede naman talaga akong mag-commute pauwi, alam mo naman iyon, kaya hindi mo kailangang ihatid pa ako hanggang bahay dahil kaya ko namang sumakay ng jeep nang mag-isa."
"Alam ko naman na kaya mong mag-commute, Alex, at hindi ko naman iniisip na hindi mo kayang umuwi nang mag-isa, pero nandito na rin naman ako at gusto kitang ihatid, kaya bakit kailangan pa nating pagtalunan iyon?"
Napabuntong-hininga ako at maingat na inayos ang bag ko sa gilid bago muling humawak sa maliit na handle sa likod ng motor.
"Then bakit kailangan mo pa ring gamitin iyong sinasabi mong utang para lang mapasakay mo ako? Wala naman akong maalalang kasunduan na kailangan kitang bayaran ng ride dahil lang binilhan mo ako ng phone kahapon."
"May utang ka sa'kin."
Napairap ako kahit hindi niya naman iyon nakikita.
"Paulit-ulit ka talaga, parang kapag sinabi mo nang maraming beses, bigla na lang magiging valid iyong logic mo."
"Because you keep asking me the same question, so I keep giving you the same answer."
"Pero hindi naman iyon magandang sagot."
"It's good enough for me."
Napailing na lang ako at hindi na nakipagtalo, dahil alam kong wala rin akong mapapala kapag ipinagpatuloy ko pa ang argument na iyon.
Ilang segundo kaming tahimik bago siya muling nagsalita.
"Ready?"
"Oo, ready na ako, pero please, huwag kang masyadong mabilis mag-drive dahil ayoko pa namang makarating sa bahay na parang galing ako sa roller coaster."
Tumawa siya nang mahina.
"I'll drive carefully, so you don't have to worry about anything."
Umandar ang motor. At tulad kahapon, agad kong naramdaman ang malamig na hangin na dumampi sa mukha ko, habang unti-unting lumalayo ang university sa likod namin at napapalitan ng mahabang kalsada, mga sasakyang nagmamadali, mga jeep na nagsasakay at nagbababa ng pasahero, at mga taong abala sa kani-kanilang pupuntahan.
Hindi ko alam kung bakit mas relaxed ako ngayon kumpara kahapon.
Siguro dahil hindi na ito ang first time. Siguro dahil alam ko nang hindi ako basta-basta mahuhulog habang nakasakay sa motor niya. Or maybe because, somewhere along the way, I had already started trusting him enough to believe that he would actually make sure I was okay.
Tahimik kaming nag-drive nang ilang minuto, at sa pagkakataong iyon, hindi na ako gaanong kinakabahan tulad kahapon. Mas nakatuon na lang ako sa paligid, pinagmamasdan ang mga building at tindahang mabilis na lumalampas sa amin habang patuloy kaming umaandar sa kalsada.
Maya-maya, narinig ko ang boses ni Kean.
"Alex."
"Hm?"
