waterdicht

2.

Matthy's Pov
Mijn training begint nu. Ik en de jongens hebben nog flink liggen kloten op de velden. Het was zo gezellig. Maar nu komt mijn chagrijnige trainer het veld op lopen. "Matthyas die trui uit!" Schreeuwt hij meteen. Kut kut kutzooi. Ik kijk rond het veld. Iedereen staart naar mij. Dat is een van de dingen die ik het meest haat. Mensen die naar me staren. "Oh uhm ja is goed." Zeg ik zacht. Ik trek de trui over mijn hoofd uit en leg hem aan de kant van het veld bij de rest van mijn spullen. Ik sla mijn armen over elkaar heen in de minst opvallende manier mogelijk.

Ik loop snel naar de jongens toe. Ik zie Raoul zijn ogen dwalen naar me armen. Hij pakt me bij mijn schouder en trekt me ietsjes dichterbij. "Matt wat is dat op je polsen." Fluisterde Raoul in een bezorgde stem in mijn oor. "Oh Raoul, dat heeft de kat van me tante gedaan joh." Zeg ik zo nonchalant mogelijk. Maar aan zijn blik te zien geloofd hij er helemaal niks van.

-

Dr training is voorbij en ik loop naar de hoek van het veld, waar mijn spullen liggen. Ik stop alles weer in mijn tas en trek me trui aan. "MANNEN IK GA." Schreeuw ik over het veld naar de mannen. Iedereen roept wat terug, alleen kan ik de helft niet verstaan. Ze zouden vast wel gewoon doei roepen.

Ik pak mijn sleutels uit het voorste vakje van mijn rugzak en stop hem in het roestige fietsslot. Ik haal mijn fiets uit het fietsen rek en stap op. "Ohja mijn koptelefoon." Ik stap weer af en pak hem uit mijn tas. Ik sluit mijn koptelefoon aan aan mijn telefoon, en zet mijn playlist op. Het eerste nummer wat opkomt is Sterrenstof van jeugd van tegenwoordig, lekker nummertje wel. Ik stap op en fiets aan, naar mijn huisje.

Ik rij langs het speeltuintje in mijn straat. Ik zie een groepje kinderen spelen. Soms mis ik die tijd. De tijd zonder zorgen, en waar het enigste wat aan je hoofd zat was of je zandkasteel het zou overleven tot de volgende dag. Ik zie de poort van ons huis en fiets wat harder door. Ik kon niet wachten om dadelijk gewoon even in me bed te kunnen liggen.

Raoul's Pov
Ik zie Matt wegfietsen en loop meteen naar de jongens toe. "Jongens hij had weer wonden op zijn polsen, het gaat echt niet goed met Matt." Zeg ik tegen Milo, Rob en Koen. We hadden het allemaal al vaker gezien. En we hadden allemaal geprobeerd om te praten met Matthy. Maar hij stelde zich maar niet open. Hij lijkt wel waterdicht, hij laat geen hulp binnen.

"Raoul wat moeten we nou die jongen doet zichzelf dadelijk echt nog iets aan." Zegt Rob bezorgt. Rob was Matthy's beste vriend. Ze kende elkaar het langst en deelde alles. Maar sinds dat Matt op die nieuwe school zit neemt hij afstand van Rob. Waarschijnlijk om hem niet te laten merken dat er wat was. Maar rob was er kapot van, hij denkt dat hij wat fout heeft gedaan en heeft er al vaker om gehuild bij mij.

"Ik weet het niet Rob, ik denk het enigste wat we kunnen doen is maar blijven proberen om met hem te praten." De rest van de jongens knikken. Niemand weet wat we moeten doen. Allemaal hopen we stiekem dat er een wonder uit de lucht komt vallen. Een leuke meid bevoordeeld die Matt is kan laten voelen wat echte liefde is, en zijn vertrouwings persoon wordt. Wij allemaal hadden een vriendin, behalve Matt. Hij vind het moeilijk om mensen te vertrouwen. En daarom heeft hij nognooit een vriendin gehad. De jongen was zeker wel eens verliefd geweest. Naar vertelde ons dat een meisje nooit een autist zou willen. Onzin natuurlijk. Maar dat wilde hij zelf niet geloven.

We praten met de jongens over nog wat meer dingen. "Zullen we vanavond bin mij thuis eten?" Stelt Milo voor. Iedereen is enthousiast en beld meteen hun ouders. "Van mijn ouders mag het" zegt Koen, "Van die van mij ook." Zegt Robbie. Van mijn ouders gelukkig ook. "Zou ik Matt even bellen, om te vragen of hij ook mee wilt?" Iedereen stemt in. Weer een keer wat met z'n vijven doen, dat is echt al lang geleden.

Matthy's Pov
Ik zet mijn fiets in de schuur als ik opeens mijn telefoon voel afgaan in mijn broekzak, het is Raoul. "Heyy Matt, wij gaan met zn alle eten bij Milo, kom je ook?" Vraagt hij als ik opneem. "Oh uhm ja gezellig, ik vraag het even aan mijn moeder." Shit ik wou dit helemaal niet, ik wilde alleen zijn. Maar ik kom de jongens niet alweer afbellen. Ik loop naar binnen via de achterdeur, meteen de keuken in. "Heyy mam, mag ik vandaag bij Milo eten?" Vraag ik. Mijn moeder is enthousiast en stemt meteen in. "Ja Raoul ik kom er zo aan!" Zeg ik zo blij mogelijk.

Ik hang op. En leg mijn tas op de tafel. "Dan kleed ik me even snel om mam." Zeg ik. "Helemaal goed schat." Zegt ze terug. Snel een ik naar boven. Ik trek mijn voetbal setje uit en trek een baggy broek aan met een trui. Ik trek mijn Nikes er onderaan en doe nog wat gel in mijn haar. Spuit wat doe op en ren dan weer naar beneden. "Doei mam tot vanavond!" Schreeuw ik nog als ik de tuin in ren.

Ik pak mijn fiets weer uit de schuur en fietse de poort uit. Opweg maar Milo zijn huis. We wonen allemaal in dezelfde stad, naar toch moest ik 20 minuutjes fietsen naar Milo. Niet heel erg. Maar het liefst lag ik nu gewoon in bed. Na te denken over alles.