waterdicht

13.

Nova's Pov
Ik zie Matt neerstorten. Ik schrik en kijk bang naar de docent. Die duidelijk ook niet weet hoe ze moet reageren. Opeens krijg ik een helder moment en sta meteen op van mijn stoel en ga naast hem zitten. De docent staat ook meteen op en rent naar waar ik en Matt nu op de grond liggen en zitten. "Nova naar je plaats!" Zegt onze docent streng. Ik schrik. "Maar mevrouw-." Ik wil een excuus bedenken maar meteen onderbreekt ze me. "Née Nova ik wil het niet horen, ik bel zijn ouders en nog wat andere docenten." Zegt de Docent. "Ja dan niet hè, kankerwijf." Ik sta op en ren snel naar de administratie.

-

"Hey meisie wat is er?" Vraagt de mevrouw van de administratie vriendelijk. " Matthy is flauwgevallen en ik mag van de docent niet bij hem blijven en ze zegt dat ze zijn ouders en docenten gaat bellen maar ik ben bang." Zeg ik snel terwijl ik voel dat ik in de stress raak. "Komt goed meid, kom hier maar eventjes zitten." "Ik vraag jou docent wel of ze mij wat kan laten horen als er nieuws is over Matthyas." Ik knik en ga op een van de grote stoelen zitten bij de administratie.

Het is ondertussen al 10 minuten later en ik ben aan t stressen. Waarom? Geen idee. Ik vind het ook naar allemaal een beetje cringe, dat ik zoveel geef om hem. Om een jongen überhaupt. Het is maar een jongen toch? Tring tring tring. De telefoon gaat en ik schiet omhoog van mijn stoel. Ik hoor de administratie vrouw praten maar kan niet horen wat ze zegt. Ik tik met mijn voet op de grond, op een herhalend ritme. Dan hangt ze op. "Nova hij is weet wakker, hij komt zo hier naartoe om uit te rusten en gaat zo naar huis." Ik knik. "Mag ik ook naar huis?" Vraag ik met een extra zielige toon. "Ja Nova ik meld jou ook wel af." Ik schenk haar een glimlach.

-

Matt en ik zitten op de twee grote stoelen die in de hoek van de administratie staan. Mevrouw van de administratie is net weg om even wat te printen. "Matt hoe kwam dit nou allemaal?" Vraag ik voorzichtig. "Niks Nova ik weet niet hoe." Zegt hij zonder mij aan te kijken. Ik hoor aan zijn stem dat er zeker wel wat is. "Je valt echt niet zomaar flauw, zeg het nou maar gewoon Matt." "Ik word niet boos." Ik probeer zo rustig mogenlijk te blijven zodat Matt mij blijft vertrouwen. "Nova ik weet niet hoe het komt, waarschijnlijk gewoon omdat het benauwd was in dat lokaal." Zegt Matthy. "Matt laat je nou gewoon een binnen, laat me nou eens toe." "Ik weet dat er wat is." Zeg ik. "Oh, maak je maar niet druk om mij, alles komt wel goed." Het standaard zinnetje van Matt, voor mij geen verassing dat hij dat zegt. "Ik weet dat je dat zegt maar dat is niet hoe het voelt." "Matt je hoeft niet altijd waterdicht te zijn, laat het maar merken, dan maar niet de sterkste." "Want nee je hoeft ook niet perfect te zijn." Blijf ik maar door ratelen. Ik kijk naar Matthy. Hij is stil. En de tranen zie ik langzaam vormen in zijn ogen. Ik trek hem in een knuffel. "Zie je nou wel Matt, er is wel iets, en ik wil je er mee helpen." "Dus laat me dat nou alsjeblieft doen." Matt knikt nee. "Jawel Matt, ik ben bang dat als je dit in je eentje blijft doen dat je dan dadelijk het niet overleefd." "En dat wil ik niet want ik hou van je." Kut, wat zeg ik nou. Hou ik van hem? Ja dat doe ik. Maar wou ik al dat hij dat wist, nee. "Ik hou ook van jou." Hoor ik Matthy opeens zachtjes fluisteren. Ik hou hem strakker vast. "Precies dus laat me ja nou helpen." Matthy knikt. Eindelijk hij geeft toe.